“อ้อ ใช่ พรุ่งนี้ฉันมีพี่สาวที่ดีจะแต่งงาน เธอช่วยฉันเลือกดอกไม้สักช่อได้ไหม ”
เซินอู๋โหยวดีใจมากเดินควงแขนเธอไปตามทางเดินยาว จนถึงห้องเก็บช่อดอกไม้สำเร็จรูปอีกห้องหนึ่ง
เวินเนี่ยนซียืนอยู่ทางด้านซ้ายหลังของเธอเสมอ แล้วเงยหน้ามอง
รู้สึกว่าโปรไฟล์ข้างของเธอดูคล้ายกับเซินว่างอยู่บ้าง
แต่พอหันหน้ามาแล้ว ก็ไม่ได้คล้ายขนาดนั้น
“ตอนนี้ฉันเลือกมาแล้วสามช่อ ลังเลอยู่นาน ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ ฉันอยากให้เธอช่วยออกแบบใหม่ให้ฉันเลยล่ะ”
เวินเนี่ยนซีมองดอกไม้ช่อใหญ่สามช่อที่วางอยู่ตรงหน้า
ไม่กี่วันมานี้ เธอเริ่มเข้าใจนิสัยของเซินอู๋โหยวมาบ้างแล้ว จึงให้คำแนะนำโดยตรงว่า “ช่อกลางน่าจะดีค่ะ ประณีตเหมาะกับงานแต่งงาน”
“งั้นฉันเอาช่อนี้ล่ะ ฉันก็คิดว่าช่อนี้สวยที่สุดเหมือนกัน”
“เอ่อ คือฉันยังมีธุระ ต้องกลับโรงเรียน”
“รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันยังอยากชวนเธอไปทานน้ำชายามบ่ายด้วยกันเลย ฉันไปส่งเธอเอง”
“ไม่…ไม่ต้องค่ะ”
เซินอู๋โหยวคว้าแขนเธอเดินออกไปอย่างอบอุ่น “ไปเถอะ ไม่ต้องเกรงใจฉัน ฉันเพิ่งซื้อรถใหม่มา ยังไม่เคยรับใครเลยนะ”
ยิ่งเธออบอุ่น เวินเนี่ยนซียิ่งรู้สึกไม่ชิน
แต่ก็ปฏิเสธไม่ไหวจริงๆ
……
หน้าโรงเรียน
รถมาซาราติสีชมพูดึงดูดสายตาผู้คนมากมายให้หยุดมอง
รถเปิดประทุนที่เปิดหลังคาออก เวินเนี่ยนซีไม่ได้รู้สึกเท่ห์เลย กลับรู้สึกเขินอาย