เห็นประโยคนี้ หัวของเวินเนี่ยนซีก็ดับวูบไปเลย
เจอกัน!
ล้อเล่นอะไรกัน?!
แมวน้อย[เราไม่ได้นัดกันไว้แล้วเหรอว่าวันชาติจะเจอกัน]
เซินเอี๋ยน[ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ว่างไปเจอเธอหรอก เสียเวลา]
โอ๊ะโฮ?
เสียเวลาก็อย่าเจอกันเลย เจอกันตลอดชีวิตนี่ดีที่สุด!
เวินเนี่ยนซีกลอกตาขาวอย่างไร้ความปราณี หลายเดือนแล้ว เธอเข้าใจนิสัยของเซินว่างไม่น้อย
นี่คือกลัวถูกเธอปฏิเสธแล้วเสียหน้าก็เลยประชดปฏิเสธก่อนต่างหาก
แมวน้อย[ตอนนี้ฉันยุ่งกับงานพิเศษ ไม่มีเวลาไปเจอเธอหรอก!]
[૮₍ꐦ -᷅ ⤙ -᷄ ₎ა]
[แล้วก็ เราไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ สักหน่อย เธอก็บอกแล้วไงว่าเธอจ่ายเงิน ฉันให้คุณค่าทางอารมณ์ แค่เป็นความสัมพันธ์แบบจ้างงาน ดังนั้นจะเจอกันหรือไม่เจอกันก็ไม่สำคัญ]
เซินว่างจ้องข้อความนี้อยู่นาน ขมวดคิ้วเข้าหากัน
เธอพูดถูก แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่พอใจอย่างบอกไม่ถูก!
เซินเอี๋ยน[ถึงจะไม่ใช่แฟนกันจริง ๆ แต่เธอก็ห้ามนอกใจ]
[ไม่งั้น...]
ไม่ต้องพูดให้จบ เวินเนี่ยนซีก็รู้ผลลัพธ์
เธอรับมือเขาคนเดียวยังวุ่นวายไปหมด จะมีเวลาไปนอกใจที่ไหนล่ะ!
แมวน้อย[รู้แล้ว]
เซินเอี๋ยน[ไม่เต็มใจขนาดนี้? นอกใจไปแล้วหรือไง?]
แมวน้อย[ต่อให้เธอนอกใจ ฉันก็ไม่นอกใจหรอก]
เซินว่างยกมุมปาก ยิ้มบาง ๆ แล้วแก้เธอ
เซินเอี๋ยน[ฉันเป็นคนเลี้ยงดู ความสัมพันธ์ระหว่างเราเป็นฉันที่พูดได้ ฉันนอกใจได้ แต่เธอไม่ได้]
เวินเนี่ยนซีแทบระเบิด โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง ทำไมกัน!