เป็นเพราะฟู่เยี่ยนมีเครดิตไม่ดีจริง ๆ ไม่งั้นเซินว่างคงไม่ปฏิเสธที่จะให้เขายืมเงิน
"ถ้าอยากให้ฉันให้เงินนาย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ไม่ได้สะสมของเก่าไว้เยอะเหรอ? ช่วงนี้ฉันเริ่มสนใจ เอามาแลกกัน"
"ไม่เอา!"
ฟู่เยี่ยนเห็นของเก่าเป็นชีวิตจิตใจ ถึงจะจนแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะขาย
ติ๊ง—
มือถือมีข้อความเด้งขึ้นมา
พอเห็นแล้วเซินว่างก็ขำออกมาด้วยความโมโห "ห้ามรบกวนงั้นเหรอ?"
วินาทีถัดมา เขากดโทรออกตรง ๆ ทันที
เวินเนี่ยนซีกำลังจัดดอกไม้อยู่ เพิ่งจะได้ไอเดีย ก็ถูกเสียงเรียกเข้าที่ดังราวกับฟ้าผ่าขัดจังหวะซะก่อน
"อิอิอิ... ยิ้มหน่อยสิ..."
เสียงเรียกเข้าที่ฟังดูวนไปมาจนไม่มีทางออก เธอรู้สึกว่ามันเข้ากับสภาพจิตใจของตัวเองสุด ๆ
พอเห็นชื่อ 'เซินเอี๋ยน' ปุ๊บ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
"ว่าไง ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันกำลังทำงาน? มีอะไร? พูดมาเร็ว ๆ"
เซินว่างพูดเรียบ ๆ "คุยกับฉันไม่ถือเป็นงานเหรอ?"
"ตอนนี้ฉันไม่เก็บเงินนายแล้ว มันเลยไม่ใช่งาน ตอนนี้เราไม่มีความสัมพันธ์แบบนายจ้างลูกจ้างกันแล้ว เข้าใจไหม?"
"ถ้าอย่างนั้นเราเป็นอะไรกัน?"
เวินเนี่ยนซีพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
"คนรักไง?" เซินว่างหัวเราะออกมาอย่างหยอกเย้า "ก็ไม่เลวนี่นา"
"ไม่ได้!" เวินเนี่ยนซีตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ชีวิตเธอไม่แข็งแรงพอจะเป็นคนรักกับเขา
ได้ยินเสียงที่ทั้งเขินทั้งโกรธของเธอ เซินว่างรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที พูดแหย่เธอต่อ "ทำไมล่ะ? หรือว่าเธอเป็นผู้ชาย แค่มาหลอกเงินฉัน?"