เซินอู๋โหยวกอดสุนัขน้อยไว้ พลางมองจู้หลิงหลิงที่สลบอยู่ที่พื้นด้วยสายตาเหยียดหยาม
"ไม่ต้องเดาเลย ผู้หญิงคนนี้จู้หลิงหลิงของเราคงไปรังแกใครเขามาอีกแน่นอน"
พูดพลางก็ใช้มือที่ประดับแหวนเพชรเต็มนิ้วโบกไปมาหน้าราความรังเกียจ
จะว่าก็ได้ว่าในแวดวงนี้ สาว ๆ ที่มีหน้าตาดีพอตัวล้วนเคยถูกจู้หลิงหลิงรังแกมาแล้วทั้งนั้น
ลูกสมุนข้างกายเธออย่างซูหมี่ ฐานะบ้านธรรมดา ๆ แต่หน้าตากลับน่าเกลียดสุด ๆ การได้ติดตามอยู่ข้างกายจู้หลิงหลิงจึงกลายเป็นฉากหลังชั้นดีให้เธอ
จู้จิ่งเหิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าเขียวชืด โกรธจนมือสั่นเทา แต่ว่าต่อหน้าเซินว่าง เขาไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว
ฝืนยิ้มออกมาอย่างแข็งทื่อ "เป็นเพราะผมอบรมสั่งสอนไม่ดีเอง ตอนนี้ก็ได้ตักเตือนกันแล้ว ขอผมพาตัวลูกสาวกลับบ้านได้ไหมครับ? เดี๋ยวพอเธอตื่นขึ้นมาผมจะดูแลเข้มงวดให้เอง"
เซินว่างในที่สุดก็หันมา ควักสายตามองเขา "ตามใจ"
จู้หลิงหลิงถูกหามออกไปด้วยเปล
แขกคนอื่น ๆ ที่เหลืออยู่ที่ยืนดูอยู่แต่แรก ต่างอยากจะเข้าไปทักทายเซินว่าง แต่พอได้เห็นเหตุการณ์นี้เข้า ก็ยิ่งประทับใจเซินว่างมากขึ้นไปอีก
เขาไม่เคยเห็นแก่หน้าผู้ใดเลยสักนิด จะทำอะไรก็ดูความพอใจตัวเองล้วน ๆ ดูถูกหรือถูกชะตากับใคร
ฉีเจิ้งเหยาถามด้วยความอยากรู้ "พี่ว่าง นายรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ?"
ฟู่เยี่ยน "ผู้หญิง? หรือว่าพี่ว่างเพิ่งจะช่วยสาวสวยเมื่อกี้นี้? ลูกสาวบ้านไหนกันเนี่ย? ไม่ใช่พูดไว้หรือไงว่าตัวเองมีแฟนแล้ว ไม่สนใจสาวไฮโซพวกนี้"