เซินว่างตั้งใจฟัง อยากจะฟังออกจากน้ำเสียงของเธอว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่
ไม่มีอะไรเลย
จากนั้นเขาก็ส่งเสียงตอบเบา ๆ ในลำคอ
วางสาย
เวินเนี่ยนซีอดบ่นไม่ได้ "ไอ้เซินว่างนี่ ไปไวต่อความรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
ก่อนหน้านี้นอกจากรายงานตัวแล้ว เธอใส่ชุดอะไร กินอะไร ประดับอะไร เขาไม่เคยยุ่ง
ในใจรู้สึกอดแปลกใจไม่ได้ แล้วก็ตีความว่าเป็นเพราะนิสัยจริง ๆ ของเขาเป็นแบบนี้เอง
เวินเนี่ยนซี นั่งทำงานมาทั้งเช้า ในที่สุดก็ออกแบบร่างอีกหนึ่งชิ้นเสร็จเรียบร้อย
เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายชิ้นเดียว
ระยะเวลาก่อนถึงเส้นตายส่งงานยังเหลืออีกครึ่งเดือน ไม่ต้องรีบ
ตอนเที่ยงเพื่อนร่วมห้องกลับมา
สามคนถือกล่องข้าว เดินเข้าประตูมาทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ โชคดีที่ห้องพักเปิดแอร์ไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
หน้าม้าตาน่ารักของเจียงเยว่เปียกชื้นจนเป็นกระจุก ๆ หน้าร้อนแดงไปหมด "แม่เจ้า ในที่สุดก็กลับมามีชีวิตรอดอีกครั้ง"
"ร้อนจะตายไปเลย"
จี้ไห่ถังวางข้าวกลางวันที่ซื้อมาฝากไว้บนโต๊ะของเวินเนี่ยนซี
เวินเนี่ยนซีโผเข้ากอดเธอแน่น "ขอบคุณนะหัวหน้าห้อง เธอดีที่สุดเลย"
กอดจี้ไห่ถังแล้วซุกไซ้แก้มอีกด้วย
เธอเช็ดน้ำลายบนหน้า "โอเค ฉันเป็นผู้หญิงแท้ ๆ นะ อย่ามาแอบชอบฉัน"
"ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันคงตกหลุมรักเธอไปนานแล้ว"
"พวกเธอได้ยินข่าวกันหรือยัง?" ซูชินเหอเอ่ยขึ้นมาทันใดนั้น กวาดตามองไปที่ทางเดินที่มีผู้คนผ่านไปมา อย่างระแวดระวังก็ปิดประตูห้องให้สนิท