"ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ"
"ไม่ขำเอาซะเลย"
เซินว่างครั้งนี้ไม่ได้โมโห เขาหันกล้องไปที่ปืนในมือ "ชอบไหม? พรุ่งนี้วัน 520 จะส่งของขวัญให้เธอ"
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน ที่จีนก็เป็นวันที่ 20 พฤษภาคมพอดี
"ในประเทศไม่อนุญาต..."
"ผมอนุญาตให้เธอมีได้ ใครไม่พอใจก็ยิงให้กระจุยเลย ความผิดฉันรับคนเดียว"
"เธอบ้าหรือไง ใครเขาส่งปืนเป็นของขวัญกัน"
"ฉันไง"
"ไม่ชอบ"
"เลือกยากจัง" เขาหมุนปืนในมืออย่างไม่ใส่ใจสักรอบ แล้วเก็บเข้าที่ "แล้วชอบอะไรล่ะ?"
เวินเนี่ยนซีไม่เคยคิดว่าเซินว่างจะส่งของขวัญวันหยุดให้เธอ เธอพูดส่งๆ ไปว่า "แล้วแต่เธอเถอะ"
เขาอยู่ต่างประเทศ เธอคิดว่าเขาแค่พูดเล่น
"อืม"
เมื่อความตึงเครียดผ่อนคลายลง เวินเนี่ยนซีรู้สึกง่วงจริงๆ "ฉันจะนอนแล้วนะ"
"อืม"
"ที่รัก ราตรีสวัสดิ์"
คำว่า "ที่รัก" แม้จะได้ยินมาหลายครั้งแล้ว เซินว่างก็ยังอดยิ้มไม่ได้ "ไปนอนเถอะ"
วางสายไป เธอค่อยๆ ปีนขึ้นเตียง นอนลงแล้วนึกถึงบทสนทนาที่เพิ่งผ่านมา ก็เอาฝ่ามือปิดหน้าแล้วยิ้มน้อยๆ
"อดหลับอดนอนได้เงินมา 52,000 เอง รวยแล้ว รวยแล้ว!"
ใกล้จะใช้หนี้ครบอีกก้าวแล้ว!
เซินว่างมือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือโทรศัพท์ สีหน้าบนใบหน้าแปลกประหลาดมาก
จินหลินยกน้ำแข็งค้างอยู่ในอากาศครึ่งทาง ตบไหล่ฟู่เยี่ยนที่กำลังคุยกับสาวอยู่ "พี่ว่างมีแฟนจริงๆ เหรอ?"
"หน้าแบบคนกำลังมีความรักเลยนะ?"
"พี่สะใภ้เป็นใครเหรอ? ฉันต้องไปประจบประแจงให้ดีๆ"
ฟู่เยี่ยนเพิ่งหยุดหยอกล้อกับสาวน้อย ใบหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มราคาถูก "ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แค่เพื่อนในเกมคนหนึ่ง"
"รักทางไกลแบบนี้เหรอ?!"
"อือ คิดไม่ถึงใช่ไหมล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นสาวตระกูลไหน ที่ทำให้พี่ว่างซึ่งมีสาวไฮโซเต็มไปหมดถึงขนาดนี้ตกไปอยู่ในกำมือได้ แม้จะแค่คบหากันก็เถอะ"