เซินว่างกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนข้อนิ้วซีดขาว
ทำเป็นไม่เห็น แล้วหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด
ฟู่เยี่ยนตะลึง "พี่ว่าง เกิดอะไรขึ้น? ไม่เล่นต่อหรือ?"
"เล่นบ้าอะไร"
"?"
เขาไม่ได้อนุมัติคำขอยกเลิกความสัมพันธ์ แค่ปิดเกมออกไป แล้วดึงข้อมูลติดต่อของเวินเนี่ยนซีขึ้นมา
เอนตัวพิงพนักพิง หลับตา แล้วยกโทรศัพท์ที่โทรออกไปแนบหู
ครืน—ครืน—ครืน—
ดังไปสิบกว่าวินาที กว่าจะมีคนรับ
หลังจากส่งคำขอยกเลิกความสัมพันธ์ เวินเนี่ยนซีก็พลิกตัวไปมาบนเตียงนอนไม่หลับ กำลังเลื่อนดูวิดีโอช่วยนอนหลับอยู่ พอดีมีสายโทรเข้า
ลังเลอยู่หลายที สุดท้ายก็กดรับ
เธอไม่พูดอะไร
เสียงหายใจหนัก ๆ ดังมาจากในสาย
เซินว่างผะเบะปาก "นี่กำลังงอนอะไรอยู่? เวินเนี่ยนซี ช่วงนี้ฉันให้สีหน้ามากเกินไปหรือไง ถึงได้เหลิงแบบนี้?"
ดวงตาสีดำขมวดเล็กน้อย อกกระเพื่อมรุนแรง ยกมือขอบุหรี่จากฟู่เยี่ยน จุดแล้วคาบไว้ที่มุมปาก
ปกติทั้งปีสูบแค่สามมวน ช่วงนี้ทะเลาะกับเวินเนี่ยนซี สูบเกินสามมวนไปแล้ว
"ยังกล้าขอยกเลิกความสัมพันธ์แฟนอีกเหรอ? ไง? ฉันทำให้เธอไม่ฟินหรือไง!"
"เป็นใบ้เหรอ?"
"พูดสิ!"
เวินเนี่ยนซีลดเสียงเรียกเข้าลงเหลือเบาที่สุด
ตอนนี้เกือบตีสามแล้ว กลัวว่าจะรบกวนเพื่อนร่วมห้อง เธอค่อย ๆ ลงจากเตียง ปิดประตูระเบียง แล้วหลบเข้าห้องน้ำ
กระซิบ "ฉันไม่รู้จะพูดอะไร"
"แกเก่งนะเนี่ย ไปคุยกับผู้ชายคนไหนมา? ไปฆ่ามันให้ตาย"