เซินว่างหรี่ตาลงเล็กน้อย "?"
เข้ามาก็โดนด่า
แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่?
อยากเลิกงานตรงเวลาทุกวัน[ยึดเกมเป็นหลัก ความรักเอยไว้ทีหลัง ]
กระเป๋าแห้งยิ่งกว่าใบหน้า[เลิกกัน ฉันเป็นคนพูดเอง]
ม่อม่อ[คบกันก็ไม่รู้จักหลบเลี่ยง เรื่องจบไปแล้วค่อยมาวุ่นวายแก้ตัว แล้วจะไปทำไมกัน]
......
เซินว่างอ่านไปเรื่อย ๆ ลองนึกภาพตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น ก็โดนด่าจนแทบเป็นตะแกรงแล้ว
โดนด่าทั้งคืน ก็ยังหาคำตอบไม่ได้
ว่าที่จริงแล้วเธอโกรธเรื่องอะไรกันแน่
เสียงสู้ของคนข้างกายไม่เคยหยุด ฟู่เยี่ยนจากที่นั่งอยู่ ก็ยืนขึ้นหน้าดำคร่ำแดงสาดเสียงใส่ คู่ต่อสู้หนึ่งต่อสองจนอีกฝ่ายยอมจำนน
อีกฝ่ายเงียบ ๆ พูดออกมาประโยคหนึ่ง "เก่งอะ"
แล้วก็ออกจากห้องไป
ฟู่เยี่ยนหายใจหอบ ๆ หลายที เสียงแหบแห้ง "เป็นไงบ้าง พี่ว่าง พอใจยัง?"
เซินว่างพยักหน้า "ใช้ได้"
"คราวหน้าเรื่องดี ๆ แบบนี้เรียกฉันอีกนะ มีประสบการณ์แล้ว"
เซินว่างสีหน้าเรียบเฉย มองเขาทีหนึ่ง "ถามหน่อยสิ"
"เรื่องอะไร?"
"แมวน้อยโกรธ เป็นเพราะอะไร?"
ฟู่เยี่ยนยิ้มเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นก็โน้มตัวเข้ามา เอามือข้างหนึ่งวางบนไหล่เขา "พี่ว่าง ยังจะพูดอีกว่าพี่ไม่หลงรักเธอ"
"ไม่ได้หลง"
"ถ้าไม่ได้หลง แล้วเธอโกรธหรือไม่โกรธ จะเกี่ยวกับพี่ได้ยังไง"
เซินว่างเงียบไป เขาบอกตัวเองได้เต็มปาก
ว่าเขาไม่มีความสนใจผู้หญิงคนนี้แม้แต่นิดเดียว แค่รู้สึกว่าเวลามีคนโกรธแล้วต้องเสียแรงง้อ มันยุ่งยาก