ตลอดทั้งเช้า เวินเนี่ยนซีไม่แม้แต่จะมองเขาเลยสักครั้ง
เซินว่างแทบระเบิด
กลางดึก
ฟู่เยี่ยนยังไม่ทันหลับ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก วินาทีถัดมา
แปะ—
แสงไฟจ้าจ้าสาดเข้าหน้า จนลืมตาไม่ขึ้น
เซินว่างดึงผ้าห่มของฟู่เยี่ยนออก "ลุกขึ้น"
ฟู่เยี่ยนโกรธแต่ไม่กล้าแสดงออก ใช้ชีวิตแบบอาศัยเรือนคนอื่นมันลำบากจริงๆ "พี่ว่าง เป็นอะไรไป?"
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดู "ฉันลดตัวลงไปง้อเธอแล้ว เธอยังจะให้ฉันทำยังไงอีก?"
ฟู่เยี่ยนยังไม่ได้ขยี้ขี้ตาเลยด้วยซ้ำ ก็รับโทรศัพท์มาวิเคราะห์ให้เต็มที่
เห็นข้อความที่เซินว่างส่งมา
ฟู่เยี่ยน "..."
"พี่ว่าง วิธีง้อคนของพี่ไม่เหมือนชาวบ้านเขาเลยนะ"
เหมือนผู้บังคับบัญชาสั่งลูกน้องยังไงยังงั้น
เซินว่างขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้ยอมรับผิดหรือไง?"
"ยอม... ก็ยอมแล้ว..."
ฟู่เยี่ยนสังเกตเห็นจุดผิดปกติ "เธอไม่ยอมรับเงินพี่ด้วย!"
"โอ้โห นี่มันเตรียมหลอกก้อนโตชัดๆ"
พอพูดถึงเรื่องนี้ เซินว่างก็ค่อยๆ นึกขึ้นได้ เหมือนเธอจะไม่ได้เอาข้อความรับเงินของเขามานานแล้ว
ตั้งแต่ตอนเผลอลบเขาไปคราวนั้น...
ไม่ก็โอนกลับทันที หรือไม่ก็ไม่ยอมรับจนกว่าจะหมดอายุ
เซินว่างหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาฉายแววสงสัย "หรือว่าเธอไม่ได้คิดจะเอาเงินฉันแล้ว?"
คราวนี้ฟู่เยี่ยนคิดว่าเซินว่างโดนอะไรเข้าจริงๆ "เธอไม่เอาเงินพี่แล้วจะเอาอะไร? เอาที่พี่ไม่ยอมส่งรูปลง ทั้งที่เสียงดีๆ แต่จริงๆ ข้างหลังเป็นไอ้หนุ่มร้อยกว่ากิโลที่ไม่ได้อาบน้ำ? หรือจะเอาปากที่ชอบปากเสียดสีคนอื่น?"