พอได้ยินข่าวว่าเธอได้รับบาดเจ็บ
เซินว่างก็ไม่ได้โกรธมากเท่าไหร่ แต่ยังคงย้ำอีกครั้ง [ห้ามเข้าคลับ]
เวินเนี่ยนซีถอนหายใจ
แมวน้อย [ก็ได้]
ดูเหมือนว่าคงต้องหางานพาร์ทไทม์ออนไลน์แบบอื่นแล้ว
จากนั้นก็สลับไปยังแอปพลิเคชันอื่น แล้วดำดิ่งลงไปในทะเลสีครามของงานพาร์ทไทม์
ไม่สนใจเซินว่างอีกต่อไป
เซินว่างยังคงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ทั้งที่เธอไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงเชื่อฟังเขา รายงานทุกอย่าง ทำตามใจเขาทุกอย่าง เรียกเขาว่าที่รัก...
แต่เซินว่างไม่ชอบแบบนี้
ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างสูง มองดูวิวกลางคืนภายนอก เบื้องล่างคือเมืองที่เจริญรุ่งเรือง ตึกสูงระฟ้าดูตระการตามาก แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูบันทึกการสนทนาของทั้งคู่
คิดในใจว่า ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้
“พี่ว่าง?”
ฟู่เยี่ยนสวมชุดนอนไหมสีเทาอ่อน นอนเอนลงบนโซฟา
“เจอเรื่องความรักอีกแล้วเหรอ? ให้ฉันช่วยคิดให้ไหม?”
เซินว่างมองเขาด้วยสายตารังเกียจ “แกน่ะเหรอ?”
ฟู่เยี่ยนกางมือ “เป็นไง? ประวัติความรักของฉันไม่น่าเชื่อถือเหรอ? ความรู้สึกของผู้หญิงทั้งหมดในสายตาฉันเหมือนกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง”
“ก็แค่คบมาหลายคน”
ฟู่เยี่ยน “...”
“ง้อสำเร็จแล้วเหรอ?”
“ใครง้อ?”
เขาพึมพำเบา ๆ “ปากแข็งอีกแล้ว”
เซินว่างเบิกตามองเขา “ช่วงนี้เธอเชื่อฟังมาก แต่ฉันกลับรู้สึกไม่มีความสุข เธอว่าเพราะอะไร?”
ฟู่เยี่ยนเงยคางไปทางโทรศัพท์ของเขา “แมวน้อยเหรอ?”