เซินว่างโน้มตัวเข้ามาใกล้ เวินเนี่ยนซียกมือข้างหนึ่งวางบนแก้มเขา แล้วออกแรงผลักเขาออกไป
เธอนอนตะแคง หลับตาสนิท เหนื่อยจนเสียงพูดอู้อี้งัวเงีย “พรุ่งนี้ฉันยังต้องกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัย ห้ามทำอะไรเหลวไหลเด็ดขาด”
ควรจะรู้ตั้งแต่ชาติก่อนแล้วว่าพอคนคนนี้เอาจริงเอาจังขึ้นมา ไม่ว่าใครพูดอะไรก็ฟังไม่เข้าหู
เอวเธอแทบจะหักอยู่แล้ว
เซินว่างหัวเราะเบา ๆ “บ่ายวันไหนของสัปดาห์หน้าเธอว่าง ไปจดทะเบียนสมรสกัน”
“วันพุธ”
“ได้” เขาก้มลงจูบลำคอเธอเบา ๆ “ฉันจะให้คนเตรียมของกินไว้หน่อย เธออยากกินอะไร”
เวินเนี่ยนซีพูดอย่างหงุดหงิด “แล้วแต่นาย อย่ามากวนฉันนอน……”
เวินเนี่ยนซีนอนหันหลังให้เขา เซินว่างจึงคลานอยู่ใต้ผ้าห่มจากด้านบนของเธอไปตรงหน้า แล้วนอนตะแคงอยู่ในพื้นที่คับแคบนั้น
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว ก่อนเตะเขาตกเตียงไปหนึ่งที
เซินว่างสวมกางเกงขาสั้น ร่างกระแทกพื้นดังตุบ แล้วนั่งแหมะอยู่บนพื้น เขายกมือกุมหน้าผาก ยิ้มอย่างจนใจพลางส่ายหน้า
……
วันพุธ บ่ายโมงครึ่ง
สำนักงานทะเบียนยังไม่เปิด เซินว่างเป็นคนใจร้อน ตั้งแต่เที่ยงก็พาเธอมาถึงที่นี่แล้ว นั่งรอกันนานถึงหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
ปกติแค่ต้องรอหนึ่งนาทีก็อาละวาดใหญ่โตแล้ว แต่วันนี้กลับไม่พูดอะไรสักคำ
ซู่ฮยี่กับคนขับรถหาเรื่องลงจากรถ แล้วไปนั่งสูบบุหรี่ข้างกระบะดอกไม้ใต้ร่มไม้ไม่ไกลนัก
“นายไม่เคยมีแฟนจริง ๆ เหรอ” คนขับรถตบไหล่เขา “ฉันจำได้ว่าปีนี้นายอายุยี่สิบสองแล้ว อายุเท่ากับเจ้านายเลย เจ้านายกำลังจะแต่งงาน แต่นายยัง……เป็นหนุ่มโสดอยู่เหรอ”