ลานจอดรถใต้ดิน
เซินว่างเปิดฝาท้ายรถอย่างใจเย็น แกล้งทำเป็นค้นหาของแล้วขมวดคิ้ว โทรหาซู่ฮยี่ “ไม้เท้าอันใหม่ที่ซื้อให้ท่านประมุข ไม่ใช่ให้คุณเก็บไว้ในฝาท้ายรถแล้วเหรอ”
ซู่ฮยี่เพิ่งส่งสวี่เฉินเหยากลับไป และจัดห้องใหม่ให้เขาห้องหนึ่ง ตอนนี้กำลังเดินทางกลับ “คุณชาย คุณจำผิดหรือเปล่าครับ ผมเคยซื้อไม้เท้าใหม่ให้ท่านประมุขตอนไหน...”
ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเซินว่างตัดบท “ช่วงนี้ทำงานกันยังไง โบนัสประจำปีของปีนี้ถูกหักหมด”
พูดจบก็รีบวางสาย แล้วแอบโอนเงินห้าหมื่นหยวนให้อีกฝ่ายเป็นการส่วนตัว
เวินเนี่ยนซียืนอยู่ข้าง ๆ มองการกระทำทุกอย่างของเขาอย่างงุนงง
เป็นธรรมชาติมาก ไม่มีพิรุธแม้แต่นิดเดียว
วางสายแล้ว เซินว่างยังคงทำสีหน้าเดิมไว้ “ซู่ฮยี่ลืมเอามา ไปกันเถอะ พวกเราไปเยี่ยมคุณปู่กัน”
“อ้อ”
การย้อนกลับไปเที่ยวนี้ทำให้มีเวลาพอดี ทั้งสองกลับมาที่ห้องพักฟื้น ซึ่งทุกอย่างข้างในถูกจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว
เวินเนี่ยนซีเดินเข้าไปด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
“เนี่ยนเนี่ยน!” เซินอู๋โหยวกอดเธอแน่น ปลายจมูกพลันรู้สึกแสบขึ้นมา “คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ ก็ดีแล้ว ตั้งแต่คุณไม่อยู่ ยอดขายร้านดอกไม้ก็ลดลงไปไม่น้อย เมื่อไหร่จะกลับมาทำงานล่ะ”
“เซินอู๋โหยว อยากตายหรือไง” เซินว่างเอ่ยขึ้น “ให้ภรรยาฉันไปทำงานให้เธอเหรอ ฝันไปเถอะ”
“ยอดขายลดลง ฉันว่าเป็นเพราะเธอแอบอู้ไปจีบสาวมากกว่า”
คำโกหกถูกเปิดโปง เซินอู๋โหยวเกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “พี่ ให้เกียรติผมหน่อยไม่ได้หรือไง”
“ฉันจะกล้าให้พี่สะใภ้มาทำงานให้ฉันได้ยังไง ให้เธอร่วมลงทุนเป็นผู้ถือหุ้นก็พอแล้วนี่”