ประโยคนั้นหลุดจากปากเขาออกมาอย่างเรียบง่ายราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่
แม้คำพูดของเขาจะซาบซึ้งกินใจ แต่เวินเนี่ยนซีก็ยังตกตะลึง เธอสงสัยมาตลอดว่าเซินว่างร่ำรวยแค่ไหนกันแน่ ของมูลค่าหนึ่งพันสองร้อยล้านถูกขโมยไปแท้ ๆ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เธอกระซิบถาม “บ้านคุณรวยแค่ไหนกันแน่ เศรษฐีพันล้านเหรอ?”
เมื่อเดินผ่านประตูหมุนเข้ามา พื้นหินอ่อนสะอาดวาววับราวกับกระจก เสาหินเรียบง่ายแต่ดูหนักแน่น แสงไฟโทนเย็นสาดลงมา ด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่เผยภาพเมืองจากมุมสูง บรรยากาศโดยรวมเคร่งขรึมและสง่างาม ทุกซอกทุกมุมแผ่แรงกดดันขององค์กรชั้นนำออกมา
ทุกคนที่ทำงานอยู่ที่นี่ต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
แต่พอเห็นเงาร่างของทั้งสองคน ทุกคนก็มีแววตกตะลึงที่ยากจะสังเกตพาดผ่านใบหน้า ใต้สีหน้าเคร่งขรึมนั้นมีรอยร้าวเพิ่มขึ้นมาจนได้
เซินว่างไม่สนใจสายตาเหล่านั้น จูงมือเธอเดินตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวของประธาน สแกนใบหน้าแล้วเข้าไปด้านใน
“พันล้าน?”
“คุณล้อเล่นหรือเปล่า? เงินแค่นี้ผมคงจนจนต้องไปนั่งขอทานข้างถนนนานแล้ว”
เวินเนี่ยนซีเอียงศีรษะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “มีทรัพย์สินเป็นพันล้านแล้วยังต้องไปขอทานอีกเหรอ?”
“ไม่ต้องเหรอ?”
เซินว่างยกมุมปาก หัวเราะเบา ๆ แล้วงอนิ้วชี้เกาสันจมูกเธออย่างแผ่วเบา “รอให้คุณจัดงานแต่งชดเชยให้ผมเมื่อไหร่ ผมจะบอกว่าผมรวยแค่ไหน”
พูดไปแล้ว จู่ ๆ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ก่อนแต่งงานผมให้บัตรห้าสิบล้านคุณไปใบหนึ่งไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ใช้ล่ะ?”