คืนวันขึ้นปีใหม่ตามจันทรคติ ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
บ้านเก่าสว่างไสวไปทั้งหลัง คำอวยพรสีแดงชาดขับกับอักษรฟู่สีทอง โคมแดงแขวนเรียงรายตลอดแนวระเบียงยาว
เหล่าคนใช้เดินขวักไขว่จัดเตรียมงานเลี้ยง ดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นจากลานบ้าน กลิ่นอายเทศกาลตรุษจีนแผ่ซ่านไปทั่ว
เวินเนี่ยนซีนั่งเล่นเกมกับเซินอู๋โหยวบนโซฟา ในชุดนอนสีดำชมพู ส่วนเซินว่างสวมเสื้อไหมพรมคอสูงสีดำ นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างเธอ มือข้างหนึ่งพาดบนพนักโซฟาด้านหลังเธอ อีกข้างวางอยู่บนต้นขา
เซินอู๋โหยวเล่นตัวละครไช่เหวินจี แต่สู้ไม่ไหวจึงโยนโทรศัพท์มือถือให้เซินว่าง “พี่ ช่วยเล่นให้หน่อย”
“เล่นเองสิ ฉันอยากดูเมียเล่นเกม”
เซินอู๋โหยว “...”
สุดท้ายก็แพ้ เซินอู๋โหยวหมดแรงใจ “เกมนี้ไม่สนุกเลยสักนิด”
เซินว่างถาม “ไม่สนุกแล้วเล่นมาตั้งสี่ห้าปีทำไม”
ระหว่างพูด เขาก็ยกมือที่พาดอยู่บนโซฟามาวางบนหัวของเวินเนี่ยนซี กดให้เธอซบไหล่ตัวเอง น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นมาก “ไม่เป็นไร คืนนี้สามีจะเอาชนะคืนให้”
ตอนนั้นเอง เซินจิ้นเหนียนก็เดินเข้ามาพร้อมซองอั่งเปาในมือ
พอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าสิ่งสีแดงนั้นไม่ใช่ซองอั่งเปา แต่เป็นธนบัตรต่างหาก
“คนละปึก”
หนึ่งปึกมีหนึ่งหมื่น แม้ไม่มาก แต่ก็ถือเป็นคำอวยพรจากผู้ใหญ่ถึงลูกหลาน
เวินเนี่ยนซีรับเงินมา “ขอบคุณค่ะคุณปู่!”