เซินว่างไม่มีความง่วงเลย เขากอดเธอไว้ครึ่งตัว พลางบีบจมูกเธอหยอกเล่น ไม่นานนัก สาวน้อยก็ขมวดคิ้วเรียวบาง ก่อนจะแย้มริมฝีปากออก
ริมฝีปากขยับเปิดปิด คนตรงหน้าก็อดใจไม่ไหว ก้มลงจุมพิตเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ดอกไม้ไฟนอกหน้าต่างบานใหญ่ยังคงผลิบานไม่หยุด ดอกหนึ่งร่วงโรย อีกดอกก็ผลิบานขึ้นมาแทน
แสงและเงาสะท้อนวูบไหวบนใบหน้าของทั้งคู่ “ที่รัก สุขสันต์วันปีใหม่”
บางครั้งเขาก็คิดว่า ตัวเองเริ่มชอบเวินเนี่ยนซีตั้งแต่เมื่อไร แล้วตกหลุมรักเธอตอนไหน พอคิดไม่ออกก็เลิกคิด
บางที...
ความรักไม่มีนิยาม แต่เธอคือหนึ่งเดียว
……
ภาคเรียนสุดท้าย เวินเนี่ยนซีผ่านไปอย่างยุ่งวุ่นวาย
เธอยุ่งอยู่กับการเขียนวิทยานิพนธ์จบการศึกษา อีกทั้งสวี่เฉินเหยากลับมาวงการและคว้าอันดับหนึ่งจากรายการเพลงยอดนิยมรายการหนึ่งได้ ร้านเสื้อผ้าจึงขายดีเป็นเทน้ำเทท่า แบบเสื้อผ้าผลิตไม่ทัน จนต้องรับสมัครคนเพิ่ม
ช่วงที่เธอไม่อยู่ในประเทศ สวี่เฉินเหยาช่วยดูแลสตูดิโอให้ เวินเนี่ยนซีจึงพอได้หายใจหายคอบ้าง
ไม่ว่าเซินว่างจะยุ่งแค่ไหน ทุกสัปดาห์เขาก็ยังบินมาหาเธอเพื่อใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ด้วยกัน
“อาทิตย์หน้าก็แต่งงานแล้วนะ”
“อืม”
วันนี้เวินเนี่ยนซีเรียนจบแล้ว เธอเก็บกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย พรุ่งนี้เช้าก็จะไปหาเขา
เดิมทีเธอตั้งใจจะพักสักสองสามวันเพื่อปรับสภาพ แต่เซินว่างรอแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว
เวินเนี่ยนซีเอนซบอยู่ในอ้อมแขนเขา หลับตาลง “อืม คุณปู่โทรวิดีโอคอลมาหาฉันแล้ว แต่สถานที่จัดงานแต่งจะตกแต่งหรูหราเกินไปหรือเปล่า?”