จ้อง—
ระหว่างที่เด็กสาวสี่คนกำลังพูดคุยกันอย่างคึกคัก เวินเนี่ยนซี ก็มีสายเข้าหนึ่งสาย บันทึกว่า ยาย
เวินเนี่ยนซี ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถือโทรศัพท์เดินไปที่ระเบียง ปรับเสียงให้เบาลง "ค่า ยาย?"
ปลายสายมีเสียงภาษาถิ่นของผู้สูงวัยดังมา "เนี่ยนเนี่ยน แม่แกออกจากคุกแล้ว พี่สาวแกไม่ว่าง ให้พี่ชายกับลุงตาของแกไปรับ แกเป็นลูกสาวคนเดียวของหล่อน ความหมายของพี่สาวแกคือ ให้แกไปด้วยกัน"
แม่แท้ๆ ของเวินเนี่ยนซี ไต่เจียว ติดคุกอยู่ถึงสิบห้าปีเต็ม ข้อหาค้ายาเสพติดและชิงทรัพย์
ตอนเด็กๆ ตาเปิดรถแบ็คโฮ แล้วก็ทำธุรกิจ ในยุคนั้นถือว่ามีเงินเป็นแสนเป็นล้านแล้ว น่าเสียดายที่เธอเกิดมาได้ไม่นาน ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ถูกพ่อแม่เธอผลาญจนหมด
ดังนั้น เวลาเธอไม่พอใจกับสภาพความเป็นอยู่ของตัวเอง ก็โทษไม่ได้ว่าเกิดมาไม่ได้อยู่ในกองเงินกองทอง
ในความทรงจำในวัยเด็กอันน้อยนิดของเธอ มีแต่เสียงร้องไห้ของยาย เสียงตำหนิอย่างจนใจของตา และการแตกคอกันในครอบครัว...
"ได้ หนูรู้แล้ว..."
วางสายไป เวินเนี่ยนซี ถอนหายใจยาว เธอจำแม้แต่หน้าตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับเธอแม้แต่นิดเดียว แต่เธอก็ทิ้งยายไปไม่ได้...
ได้ยินข่าวนี้แล้ว เวินเนี่ยนซี ไม่รู้สึกดีใจเลย
เธออยากให้หล่อนอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิต อยู่ในนั้นไปตลอดกาลดีที่สุด!
เพราะการตายของตา ไต่เจียว จะต้องทำให้ครอบครัวใหม่ที่เธอสร้างขึ้นมาปั่นป่วนแน่นอน
ทั้งวันเวินเนี่ยนซี ก็ทำอะไรไม่ถูก
ตอนกำลังเหม่อลอย โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นครื่ครื่
เป็นวิดีโอคอลจากเซินว่าง เธอรับสายแล้ววางไว้ข้างคอมพิวเตอร์
"เป็นอะไรไป ท้องยังปวดอยู่เหรอ?" เซินว่าง พลางดูเอกสารไป ก็เหลือบเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเธอ
เวินเนี่ยนซี เม้มริมฝีปากยิ้ม "เปล่า"
"งั้นทำไมไม่มีความสุข? วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำให้เธอโกรธซักหน่อย"
เซินว่าง ได้ยินบทสนทนาทางโทรศัพท์ของเธอ ย่อมรู้สาเหตุ จงใจโทรวิดีโอมาเพื่อดูอาการเธอ "เงินไม่พอใช้เหรอ?"