ยามวิกาล คฤหาสน์จิ่งเหยียน
เซินว่างเปิดประตูคฤหาสน์ด้วยการถีบสุดแรงอย่างไม่เกรงใจใครแล้วตรงดิ่งเข้าไปข้างใน
เจียงฉุนเพิ่งลงมาจากชั้นบนเพื่อมาเปิดประตู ก็จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้อง ร่างทั้งร่างถอยหลังล้มลงไปกลิ้งอยู่บนพื้นหนึ่งรอบ
เซินว่างเดินเข้าไป ก้มลงจับคอเธอไว้ "ใครให้เธอไปหาเธอ?"
"ฉันบอกให้เธอถอนหมั้น เธอฟังไม่เข้าใจหรือไง!"
เจียงฉุนใส่ชุดนอนสีขาว หวาดกลัวจนหายใจไม่เป็นจังหวะ พูดตะกุกตะกัก "ฉัน... เธอ... เธอบอกว่าไม่ชอบคุณ"
เซินว่างหัวเราะเย็นชา "เธอไม่มีสิทธิ์ไม่ชอบฉัน ต่อให้เธอไม่ชอบฉัน ก็ทำได้แค่พัวพันกับฉันไปตลอดชีวิต"
"ฉันให้โอกาสเธอแล้ว" เซินว่างยืนขึ้น ยังคงจับคอเธอแล้วลากตัวขึ้นมา "คนๆ นั้นเป็นคนที่เธอส่งไปใช่ไหม?"
"คนอะไร?"
เจียงฉุนต้องเขย่งเท้า รองเท้าแตะสีชมพูหลุดออกจากเท้าจนร่วงลงพื้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอึดอัด
"ปล่อยมือ!"
เจียงซูเฉินได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอก จึงออกมาจากห้อง แล้วเห็นลูกสาวคนโปรดกำลังถูกจับคอ รีบร้อนจนแทบจะกลิ้งตกบันไดลงมา
"เซินว่าง ทำอะไรอยู่!"
ซู่ฮยี่ลังเลอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นเพื่อห้ามปราม "เรื่องยังไม่ได้สืบให้ชัดเจน คุณหนูเจียงยังไงก็เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลงเถิง ถ้าไปทำให้โกรธเคืองก็จบไม่สวย และเกรงว่าจะลากไปถึงคุณหนูเวินด้วย"