จากนั้นก็อ้าปาก ฟันขาวสะอาดกัดที่ใบหูของเธอ ออกแรงเล็กน้อย ทิ้งรอยฟันไว้ระดับลึกพอควร
ประคองไหล่เธอ หันตัวคนมาทางตน ก้มลงประกบริมฝีปากของเธอ
"ปล่อยฉัน!"
เวินเนี่ยนซีเอียงหนีเพื่อหลบ แต่กลับถูกเขากดกลับมาอย่างหนัก แขนที่รัดอยู่รอบเอวเธอ เส้นเลือดปูดโปนจนเต่งตึง
เซินว่างไม่แยแสการทุบตีและการขัดขืนของเธอ เขาล่วงล้ำลิ้นเข้าไปในปากเธออย่างดุร้าย ทำลายลมหายใจของเธอจนปั่นป่วน ระดับความรุนแรงนั้นไม่มีความใกล้ชิดอบอุ่นให้สัมผัสได้แม้แต่น้อย
สองมือเธอทาบลงบนอกเขา ไม่ว่าจะตีหรือผลักอย่างไร ก็มีแต่จะได้บทลงโทษที่ดุเดือดยิ่งขึ้นกลับมา
เธออ้าปากกัดริมฝีปากเขาอย่างแรงจนเลือดซิบ รสชาติสนิมเหล็กแทรกซึมเข้าไปในปากของทั้งคู่ สุดท้ายก็ถูกจูบจนเจือจางลง
โชคดีที่ที่นี่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีรถผ่านไปมา
ไม่รู้ว่าถูกกดจูบนานแค่ไหน
ตอนถูกปล่อย ริมฝีปากบวมไปหมดแล้ว
เซินว่างคีบคางเธอ ดวงตาครุ่นคิดจ้องมองริมฝีปากของเธออย่างสำรวจ ยิ้มเบา ๆ "ที่รัก ฉันว่าเธอเข้าใจอะไรผิดไปหนึ่งอย่าง"
"ระหว่างเรา ยังไงก็เป็นฉันที่เป็นฝ่ายตัดสินใจ"
"อยู่ข้างฉันอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ดีหรือไง?"
เซินว่างรั้งตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแรง ฝังหน้าลงที่ซอกคอเธอสูดกลิ่นหอมลึก ๆ ครั้งนี้เขาจะไม่ให้โอกาสเธอได้จากไปอีก
"เอาล่ะ อย่าดื้ออีกเลย"
เวินเนี่ยนซีหมดแรงจะทะเลาะกับเขาแล้ว หลับตาลง น้ำตาที่เป็นเม็ดใหญ่ ๆ ร่วงลงบนไหล่เขา เปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตของเขา
เสียงทุ้มต่ำ "เธอเป็นแบบนี้ทุกที ไม่รู้จักฟังเหตุผล"