สุดท้ายมื้ออาหารมื้อนั้นก็จบลงอย่างไม่เป็นสุข เวินเนี่ยนซีไม่ได้พักที่บ้าน พอถึงเกือบห้าทุ่มครึ่งก็ยังเลือกที่จะกลับไปโรงเรียน
รถไฟใต้ดินหยุดให้บริการตอนห้าทุ่มครึ่ง บ้านค่อนข้างไกล ถ้าเดินตามถนนใหญ่ไปอาจไม่ทัน เลยตัดสินใจเดินลัดเลาะไปตามตรอกเล็กๆ
ระหว่างเดิน ความคิดสารพัดก็พุ่งเข้ามาในหัวไม่หยุด
แอบตั้งปณิธานไว้ในใจว่า หลังจากเรียนจบ จะต้องหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ความรู้สึกดีๆ ที่เธอเคยคิดว่าพึ่งพาได้ แตกสลายลงไปหมดภายในวันเดียว
ไม่ว่าจะเป็นความรักจากครอบครัวหรือความรักจากคนรัก
เดินมาได้ครึ่งทาง
เวินเนี่ยนซีก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน เธอรู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามเธอมาจากอีกฝั่งของถนนตลอดทาง
เธอก้มหน้าลงทำเป็นตอบข้อความ หวังว่าจะให้พวกเขาเดินผ่านไปก่อน
แต่ไม่คิดว่า พอเธอหยุด คนสามคนกลับเดินข้ามถนนตรงมายังทิศทางของเธอด้วยฝีเท้าเร่งรีบ
เด็กหนุ่มสามคนตัวสูงมาก สูงราวๆ หนึ่งเมตรแปด ใส่กางเกงขาสอบ อายุก็ดูไม่มาก ท่าทางเหมือนเด็กที่ยังเรียนไม่จบออกมาเร่ร่อนใช้ชีวิต
เวินเนี่ยนซีรีบเดินไปที่ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะวิ่งตามมาทัน
หนึ่งในนั้นวิ่งมาถึงข้างเธอ แล้วจู่ๆ ก็คว้าข้อมือเธอไว้