ตอนนี้เวินเนี่ยนซีถึงได้รู้ทีหลังว่าคนคนนี้ไร้ยางอายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้มาก!
แววตาของเซินว่างแวบหนึ่งด้วยรอยยิ้ม ก้มตัวลง เอาเธอขึ้นมาอุ้มอย่างง่ายดาย แล้วประคองเธอไว้มั่นเดินไปที่ห้องรับแขก
หญิงสาวกอดคอเขา ซบหน้าลงที่ซอกคอ ขาทั้งสองข้างเกาะเอวเขา ปลายจมูกลอบด้วยลมหายใจเย็นเฉียบของเขา
“ฉันจะกลับไปโรงเรียน”
เธอกลัวจริง ๆ ถ้าคนคนนี้จะถอดกางเกงตัวสุดท้ายออกตอนนี้จะทำยังไง!
เซินว่างยกมุมปาก “ไม่ดูแล้ว?”
เธอส่ายหน้า “ไม่ดูแล้ว”
อุ้มเธอนั่งลงบนโซฟาหนังแท้สีดำ ลูบเรือนผมของเธออย่างรักใคร่ เมื่อก้มลง ริมฝีปากของเขาเบา ๆ แตะที่หน้าผากของเธอ
จับมือเธอวางบนกล้ามเนื้อของตัวเอง “ไม่กล้าดู ก็ลองจับดูสิดีไหม?”
เวินเนี่ยนซีหลับตาลงอย่างเชื่อฟัง
ของที่ส่งมาให้ถึงตัวแบบนี้ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ!
ทั้งหลังมือทั้งฝ่ามือล้วนร้อนผ่าว เซินว่างจับมือเธอวางที่ไหปลาร้าข้างขวา แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงมาเรื่อย ๆ
ไม่รู้ว่าเขาจงใจหรือเปล่า แต่เธอได้ยินเสียงหายใจเข้าออกอย่างชัดเจน
สัมผัสนุ่ม ๆ กลายเป็นแข็งทันที แล้วเลื่อนลงไปอีก
คิดว่าเป็นไฝเนื้อธรรมดา เวินเนี่ยนซีเลยใช้เล็บเกาถู ๆ
เพียงแค่นี้ มือของเซินว่างที่วางอยู่ที่เอวก็กำแน่นขึ้น ก้มหน้าลงแนบแก้มของเธอ เสียงแหบพร่า “สนุกจังเลยนี่”
“ฉัน...ฉันไม่ได้เล่นนี่ ก็คุณบอกให้ฉันจับไม่ใช่เหรอ?”
ข้างหูได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับเสียงหายใจหนัก ๆ “ดี งั้นเล่นต่อ”