เวินเนี่ยนซีตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไร รู้เพียงว่าเซินว่างโกหกอยู่ทั้งคืน กระซิบข้างหูเธอว่านี่คือครั้งสุดท้ายไม่รู้กี่ครั้ง
เธอลืมตาขึ้นมาครึ่งหลับครึ่งตื่น ก็เห็นแสงไฟในห้องน้ำสว่างอยู่ ข้างกายไม่มีใครแล้ว
เซินว่างอาบน้ำเสร็จ เดินออกมาทั้งที่ตัวเปล่าเปลือย
เขายืนอยู่ที่หน้าประตู หันหน้าเข้าหาไฟ กำลังเช็ดผมอยู่ พอดีถูกเวินเนี่ยนซีเห็นพอดี
ของที่ควรเห็นกับไม่ควรเห็น เห็นหมดแล้ว
เธอรีบยกผ้าห่มขึ้นมาปิดตาไว้ทันที
เซินว่างสังเกตเห็นความขยับเขยื้อนของเธอ เดินเข้าไปดึงผ้าห่มของเธอ "ใช้ไปแล้วทั้งคน จะกลัวอะไร?"
"น่าเกลียด!"
เสียงอู้อี้ดังออกมาจากใต้ผ้าห่ม "รีบไปใส่เสื้อผ้าเถอะ"
ตอนที่เธอหลับไป เซินว่างอาบน้ำให้เธอเรียบร้อยแล้ว "ทำเสร็จแล้วหิวไหม? ลุกมากินข้าวดึกแล้วค่อยนอนต่อไหม?"
"ไม่หิว ฉันอยากนอน"
เซินว่างมองผ้าห่มที่นูนขึ้นเป็นโค้งเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ
แล้วก็มีเสียงไดร์เป่าผมดังตามมา เวินเนี่ยนซีเหนื่อยเกินไป พลิกตัวหันหลังให้ห้องน้ำ แล้วก็หลับต่อไปอีก
เป่าผมจนแห้ง เซินว่างก็ยังไม่ใส่เสื้อผ้า เปิดผ้าห่มเข้าไปนอน ดึงตัวเธอเข้ามากอด เอาหน้าผากชนกับหน้าผากเธอ ยิ้มแผ่วเบา
"ที่รัก ฝันดีนะ"
...
แสงแดดนอกหน้าต่างคลานขึ้นมาบนเตียง ทอดตกอยู่ที่ปลายเตียง
เสียงเอะอะโวยวายนอกประตูปลุกเวินเนี่ยนซีให้ตื่น
ขนตาสั่นเล็กน้อย พอจะขยับตัว ก็พบว่าถูกกอดไว้แน่นจนขยับไม่ได้
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู
เวินเนี่ยนซีขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัด เอามือทั้งสองข้างดันอกเขา พยายามจะผลักออก "ไม่เอา..."