ก๊อก ก๊อก ก๊อก —
"เข้า"
เวินเนี่ยนซีเดินเข้าไปในห้องหนังสือ วางโทรศัพท์มือถือของเขาลงบนโต๊ะทำงาน
เมื่อเห็นนาง เซินว่างรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย นึกว่าเป็นซู่ฮยี่เสียอีก
"เมื่อกี้คุณสาวของคุณโทรหาคุณ ถามว่าคุณจะกลับบ้านเมื่อไหร่"
"คุณตอบไปว่าอย่างไร?"
"ฉันบอกว่าไม่รู้"
เซินว่างตบขาของตัวเอง "นั่งมาตรงนี้"
นางเดินไปนั่งบนขาของเขา หน้าจอคอมพิวเตอร์แบ่งเป็นหกหน้าจอย่อย หนึ่งในนั้นกำลังรายงานงานอยู่
เขายังประชุมอยู่!
นางลุกขึ้นผุดเหมือนถูกสปริงดีด "คุณ...คุณกำลังประชุมอยู่ แล้วไม่บอกฉัน!"
เซินว่างหัวเราะแผ่วเบา ดึงคนกลับมานั่งใหม่ "ไม่เป็นไร ฉันปิดกล้องของฉันแล้ว พวกเขามองไม่เห็นและไม่ได้ยินด้วย"
ได้ยินเช่นนั้น เวินเนี่ยนซีถึงได้โล่งใจเล็กน้อย
นางนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในอ้อมแขนของเขา ไม่พูดอะไร กลัวว่าจะรบกวนการทำงานของเขา ไว้ให้เขาเลิกงานก่อนค่อยว่ากัน
เซินว่างกอดนางไว้ มือถือปากกาเขียนบนกระดาษสีขาว จากนั้นก็เปิดแฟ้มเอกสาร ฟังไปด้วย เขียนชื่อตัวเองที่ท้ายสุด
คางของเขาซบลงที่ซอกคอของนาง ร่างกายแนบชิดกับหลังของนาง "ทำไมไม่พูดอะไร?"
"คุณยังยุ่งอยู่..."
"ประชุมเล็ก ๆ แค่เรื่องนี้ จัดการได้"
"อ้อ"
จริง ๆ แล้วนางก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเขาดี "คุณ...คุณตีคู่หมั้นของคุณหรือ?"
ตอนนั้นนางยังหมดสติอยู่ ไม่รู้เรื่องนี้เลย
"ก็ไม่เชิง แค่สั่งสอนให้นางเข็ด รู้ไหมว่านางไปหาเธอทำไม?"
"ไม่รู้สิ ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณนางมากเลย ไม่งั้นฉันคงถูกคุณหลอกอยู่ดี คุณนี่ขี้โกงจริง ๆ"
เซินว่างหัวเราะแผ่วเบา นิ้วมือพิมพ์บนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว "ยังงอนอยู่อีก"
"นี่เรียกว่างอนเหรอ? สำหรับฉันนี่เป็นเรื่องหลักการ ฉันโกรธต่างหากล่ะ ถึงแม้ตอนนั้นคุณจะยังไม่ชอบฉัน แต่นั่นก็เป็นการไม่ให้เกียรติฉัน"
เซินว่างสูดหายใจลึก ๆ ถูไถที่ต้นคอของนาง
ที่นางยอมคุยด้วย เขาก็ดีใจมากแล้ว
"เป็นฉันเองที่ผิด จะไม่มีครั้งหน้าอีก" เขาจับมือของนางไว้ ประสานนิ้ว "ทำไมไม่ใส่แหวนที่ฉันให้ล่ะ?"
"แหวนอะไร?"
"วันแรกที่เจอกัน ตอนที่ไปส่งเธอที่โรงเรียน ฉันใส่ให้เธอไง"