ฟู่เยี่ยนเกาหัวด้วยความเขินอาย "โดนเธอจับได้อีกแล้ว"
"เห็นแก่ที่ฉันช่วยคิดแผนให้นะ ช่วยฉันใช้หนี้บัญชีนี้หน่อยสิ"
"ความรักของเธอกับพี่สะใภ้จะขาดฉันที่เป็นคนช่วยไม่ได้นะ เธอก็รู้ เงินฉันเอาไปซื้อของเก่าสะสมหมดแล้ว กว่าจะหลอก...ไม่สิ หามาได้จากเธอตั้งหนึ่งล้าน ก็ต้องเอาไปชดใช้ให้น้องสาวเธออีก เธอว่าแบบนี้ฉันมันไม่เสียแรงเปล่าเหรอ"
เห็นเซินว่างยังคงนิ่งไม่ไหวติง เริ่มปั้นน้ำเป็นตัว "ฉันเพิ่งนับนิ้วดู เธอกับพี่สะใภ้นี่เป็นคู่กันโดยฟ้าลิขิตจริงๆ ไม่มีใครแยกพวกเธอออกจากกันได้เลย ความรักของพวกเธอแข็งแกร่งดั่งทองคำ..."
พูดคำสรรเสริญความรักเท่าที่เขาจะนึกออกหมดแล้ว
ปลอมมาก แต่เซินว่างชอบฟัง
"ได้"
"จริงเหรอ! คราวหน้ามีงานแบบนี้อย่าลืมหาฉันอีกนะ"
พูดจบก็รับถาดอาหารจากมือเขา แล้วแบกไปวางตรงหน้าเวินเนี่ยนซีอย่างขยันขันแข็ง
เวินเนี่ยนซีถาม "เมื่อคืนดอกไม้ไฟ เป็นความคิดเธอเหรอ?"
"เปล่า เป็นความคิดพี่ว่างเอง เขาบอกว่าเธออยู่ที่นี่คงเบื่อ เลยอยากทำให้เธอเป็นเซอร์ไพรส์ คลายเครียด"
เซินว่างมองสองคนที่หัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน มือที่ถือตะเกียบกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
จ้องฟู่เยี่ยนด้วยสายตาเย็นชา "เธอจะกินอีกนานแค่ไหน?"
ฟู่เยี่ยนที่เพิ่งกินเกี๊ยวไปครึ่งตัว ยังกลืนไม่ทันลงคอ
มองเขาด้วยแววตาบริสุทธิ์ "ฉัน...ฉันอิ่มแล้ว เดี๋ยวไปเลย"
"ฉันนึกขึ้นได้ว่ายังมีธุระด่วน ไปก่อนนะพี่สะใภ้!"
"อื้ม"