ซูชินเหอได้รับแจ้งข่าวมา "ไม่คุยกับพวกเธอแล้วนะ สภานักเรียนเรียกประชุม เรื่องนี้พวกเธอห้ามแพร่งพรายเด็ดขาด ทางโรงเรียนสั่งห้ามไม่ให้พูดออกไป"
"รู้แล้วล่ะ แต่ฉันว่าเรื่องนี้ทางโรงเรียนก็ไม่ได้เกี่ยวข้องขนาดนั้นหรอกมั้ง"
"ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องมากหรือน้อย คนตายที่โรงเรียน ก็ต้องรับผิดชอบ"
เจียงเยว่ถอนหายใจ "เขาอาจจะไม่ได้ชอบขนาดนั้นก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนหัวร้อนเรื่องความรัก แต่ให้ฉันฆ่าตัวตายเพราะโดนบอกเลิกแบบนี้ ฉันทำไม่ได้หรอก"
"เนี่ยนเนี่ยน แฟนเธอดูท่าทางจะสุดโต่งนะ ต้องระวังตัวให้มาก"
เวินเนี่ยนซีกำลังเหม่อลอยอยู่
"เนี่ยนเนี่ยน?"
มือของจี้ไห่ถังพลิ้วไปมาตรงหน้าหล่อนเพื่อเรียกสติ "คิดอะไรอยู่?"
"ไม่... ไม่มีอะไร" เธอเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วยิ้ม "ไม่ต้องห่วงหรอก เขาไม่ทำร้ายฉันแน่นอน"
สามสาวช่วยกันปูที่นอน เก็บกวาดห้องพัก เจียงเยว่แกล้งทำเสียงหัวเราะอย่างสะใจ "พยากรณ์อากาศบอกว่าช่วงนี้มีแต่เมฆครึ้ม พอครบอาทิตย์หนึ่งก็จะแจ่มใสพอดี รุ่นน้องทั้งหลายช่างน่าสงสารเสียจริง"
เวินเนี่ยนซีจับพิรุธ "ยิ้มหน้าบานขนาดนี้ สงสารแท้จริงหรือสงสารเปล่าล่ะ"
เก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิทลงไปแล้ว
ตอนนี้โรงเรียนห้ามการสัญจร แม้แต่ของส่งตามออร์เดอร์ภายนอกก็ส่งเข้าไม่ได้ ต้องทานข้างในโรงเรียนเท่านั้น
ทานเฝอเส้นมันฝรั่งไปชามหนึ่ง เพิ่งกลับถึงหอพัก โทรศัพท์ของเซินว่างก็โทรเข้าทันที
และยังเป็นโทรศัพท์วิดีโออีกด้วย
"ทำอะไรอยู่?"
เวินเนี่ยนซีแอบบ่นในใจ คนนี้แอบฟังทั้งวันทั้งคืนแล้ว หรือว่าไม่รู้เสียเลยว่าเธอทำอะไรไปบ้างกัน