เวินเนี่ยนซีรู้สึกประหลาดใจ "คุณ...คุณรู้ได้ยังไงว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน"
“เรื่องของคุณ มีอะไรที่ฉันไม่รู้บ้าง”
เซินว่างยิ้มบางๆ ประคองไหล่เธอให้หันกลับไปทางห้องนั่งเล่น “ของขวัญชิ้นนี้ คุณชอบไหม”
ช่วงนี้ถูกต่ายเจียวรบกวนจนตัวเองลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันเกิด โทรศัพท์เงียบสนิท แม้แต่พ่อแม่ก็ไม่ได้ส่งข้อความมาอวยพรวันเกิดให้เธอ ไม่คิดมาก่อนว่าคนแรกที่จะส่งคำอวยพรให้จะเป็นเซินว่าง
เป็นครั้งแรกที่ได้รับเซอร์ไพรส์แบบนี้ ทำให้นัยน์ตาเธอแดงก่ำ “เป็นเงินหมดเลย คุณนี่มันโลกีย์จริงๆ"
เซินว่างคิดไปคิดมา ก็คิดว่าส่งแบบนี้เธอควรจะชอบ
“ไม่ชอบเหรอ”
เวงเนี่ยนซีพยักหน้า “ชอบสิ"
“ชอบแล้วร้องให้ได้ยังไง” เขายกมือขึ้น ใช้นิ้วโป้งเช็ดน้ำตัวตาที่หางตา
เว็นเนี่ยนซีจ้องเขา แล้วคิดในใจ บางที เขาอาจจะไม่เหมือนกับชาติก่อนจริงๆ
เธอเขย่งปลายเท้า และจุมพิซมุมปากของเขาอย่างเบามือ
ขณะที่ถอนตัวกลับ เซินย่างก็ไม่ยอมให้เธอหลีก ชคนเข้าไปกอดไว้ใน กลับ และโน้มตัวลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ
มือหนึ่งประคองเอวเธอไว้ ยกเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย ขาของเธอจึงเกี่ยวเอวเขาไว้ทั้งสองข้าง
ปลายจมูกทั้งคู่สัมผัสกัน ริมฝีปากบดเบียดกันอย่างไม่รู้ตัว เวินเนี่ยนซีเกาะคอเขาไว้ รู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงลมหายใจที่ถี่ขึ้นของคนตรงตา
“หัวใจคุณเต้นไวมาก” เวนเนี่ยนซีอมมือข้างหนึ่งแนบไว้ที่อกของเขา
เซินว่างหอบเธอนั่งลงบนโซฟา จับข้อมือที่เธอวางไว้บนหลังอกของเขา แล้วหอมหลังมือของเธอ “ดึกมากแล้ว คืนนี้ต้องอยู่ที่นี่แล้วล่ะ”