เวินเนี่ยนซีเอาแขนกอดอก ทำท่าโกรธไม่สนใจเขา ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่หนาหน้าอีกต่อไปแล้ว
แต่เป็นโรคจิต!
เป็นโรคจิตที่เลวทรามถอนรากถอนโคน!
เซินว่างหยิบโทรศัพท์มือถือส่งข้อความถึงซู่ฮยี่ ให้เขาส่งของกินขึ้นมา หันกลับไปก็เห็นคนคนนั้นขยับหนีไปไกลสองเมตรแล้ว
เขายิ้มอย่างจนใจ เดินไปนั่งข้างๆ เธอ เอ่ยปลอบ: "ฉันยกกางเกงในให้เธอเก็บสะสมก็ได้"
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ! ใครจะเอาคนอย่างเธอเป็นโรคจิต! ฉันไม่ได้บ้าเท่าเธอหรอกนะ!"
เวินเนี่ยนซีอดรำคาญไม่ได้ ใช้มือไปหยิกที่แขนเขาอย่างแรง รู้สึกยังไม่สะใจก็ก้มลงกัดอีกที
ออกแรงเต็มที่ขนาดนั้น จนรอยเลือดขึ้นมาเลย
เซินว่างไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ปล่อยให้เธอกัด
"สะใจแล้ว?"
"สะใจแค่ครึ่งเดียว"
เขายื่นมือไปให้ "งั้นเธอกัดอีกทีสิ"
"ไม่เอา"
พูดจบก็ไม่สนใจเขา หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเค้กเรียงชั้นเก้าชั้นที่ทำด้วยแบงก์
พื้นปูด้วยธนบัตรสีแดงเต็มไปหมด สำหรับเวินเนี่ยนซีแล้วที่นี่คือสวรรค์จริงๆ
กำลังหาทางว่าจะหาเงินก้อนสุดท้ายสองแสนได้ยังไง แค่เค้กก้อนนี้ก็ไม่ต่ำกว่าห้าแสนแล้วมั้ง
ไม่นาน แม่บ้านก็เข็นรถอาหารเดินมา
เป็นกับข้าวตามบ้านทั่วไป
เซินว่างเหลือบมองเวินเนี่ยนซียังนั่งยองๆ เก็บเงินอยู่ที่พื้น ยิ้มอย่างจนใจเดินไป ใช้มือเดียวยกตัวเธอขึ้นจากพื้น "กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวค่ำๆ ให้ซู่ฮยี่เก็บให้"
เวินเนี่ยนซีอุ้มเงินที่ยังไม่ได้จัดเป็นมัดไว้ในอก "ให้คนอื่นเก็บฉันไม่ไว้ใจ"
"วางใจได้ ไม่มีทางขาดแม้แต่ใบเดียว ที่นี่เงินสดสองล้านบาททั้งหมด ถ้าขาดไปใบเดียวฉันชดใช้ให้เธอเอง"
ได้ยินคำสัญญาของเขา เวินเนี่ยนซีถึงค่อยวางใจ
พอเอ่ยถึงสองล้านบาท มองเซินว่างก็ดูเข้าตาขึ้นมาเยอะ ริเริ่มหอมแก้มเขาทีหนึ่ง "แฟนเธอดีกับฉันจังเลย"
เซินว่างยิ้ม แฟนของตัวเองดูจะรักเงินมากกว่ารักเขาไปอีก จะทำยังไงดี?
ดีที่ตัวเองมีเงินไม่ขาดมือ