ยามเย็น
เซินว่างจงใจให้คนเตรียมดินเนอร์ใต้แสงเทียนไว้ ห้องรับประทานอาหารประดับด้วยดอกกุหลาบเต็มพื้น จุดเทียนกันจนเต็มไปหมด สร้างบรรยากาศสุดพิธีการ
ชั้นสอง ห้องเสื้อผ้า
เวินเนี่ยนซีมองชุดราตรีที่เต็มตู้ ด้วยความดีใจ "ทั้งหมดนี้เตรียมไว้ให้ฉันเหรอ? เยอะไปแล้ว"
ทั้งหมดสามแถว แต่ละแถวมีประมาณยี่สิบชุด
"ใส่เล่นๆ ที่บ้าน วันละชุดก็ได้"
มีทั้งสีและสไตล์หลากหลาย เวินเนี่ยนซีเลือกจนตาลาย
สุดท้ายเลือกชุดที่ดูเรียบง่ายที่สุด เป็นชุดราตรียาวสีแชมเปญแบบเปิดหลัง มีดีไซน์คอดเข้า
เธอหยิบชุดมายืนหน้ากระจก ทาบกับตัวเพื่อลอง แล้วกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็หันไปทางเซินว่าง "เธอออกไปก่อนได้ไหม ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า"
เซินว่างนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียว ขาทั้งสองข้างที่เรียวยาวไขว้กัน ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหน
"ที่ไหนๆ ก็เคยเห็นหมดแล้ว จะอายอะไร"
"จะเหมือนกันได้ยังไง?"
พอได้ยินแบบนั้น เซินว่างก็ลุกขึ้น เดินมาหาเธอทีละก้าว หยิบชุดในมือเธอขึ้นมา "ฉันช่วยใส่ให้"
ยังพูดไม่จบ ก็ยื่นมือไปแก้กระดุมที่หน้าอกเธอ
ทำตัวเป็นไอ้เลวอย่างจริงจัง
เวินเนี่ยนซีอยากหลบ แต่ถูกเขาคว้าข้อมือรั้งไว้ ดึงเข้ามาในอ้อมแขน เธอไม่ทันตั้งตัว หลังก็แนบไปกับอกเขา เห็นมือทั้งสองข้างของเขาล้อมรอบเอวเธอไปแก้กระดุมด้านหน้า
สู้แรงเขาไม่ได้ ก็ทำใจหลับตาลง
เซินว่างยิ้มมุมปาก สายตามองร่างกายเธออย่างไม่เกรงใจ หลังจากถอดเสื้อผ้าออกแล้ว ก็ไม่รีบร้อนใส่ให้ แต่กลับมองกระจกแล้วจูบที่ใบหูเธอเบาๆ