หนานจือพยักหน้าอย่างพอใจ ดันแว่นกันแดดปีกกาบนสันจมูกขึ้น “ลุกขึ้น ตามฉันมา”
สร้างแม่ทัพผีเหรอ? น่าสนใจดีนี่
“……” ผีหัวล้านเงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ มองหนานจือที่หันหลังเดินจากไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้อดูมีสีหน้าประหลาดพิกล
ตามเธอไป? ต่างอะไรกับตายล่ะ?
“อย่ามัวชักช้า”
“ได้เลย~” ผีหัวล้านได้ยินคำสั้น ๆ สามคำของหนานจือที่ลอยมาตามสายลม ก็ลุกขึ้นทันที คว้ามีดฟันของตัวเองออกมา “มาเดี๋ยวนี้!”
ช่างเถอะ! ตายดี ๆ ยังสู้มีชีวิตอยู่แบบกระเสือกกระสนไม่ได้!
หม่านหมิงจูนั่งอยู่บนโซฟา มองหนานจือเดินกลับมาด้วยท่าทางเอ้อระเหย สองมือล้วงกระเป๋า แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “เด็กคนนี้…”
พูดจบก็ลุกขึ้นยิ้ม ๆ เรียกหนานหย่ากับหนานซี “ไปกันเถอะ อาจือกลับมาแล้ว เราไปร้านต่อไปกัน”
หนานซีใส่รองเท้าหนังคู่เล็ก วิ่งกรุ๊งกริ๊งไปหาหนานจือ “พี่สาว”
หนานจือมองหนานซีผ่านแว่น เห็นอีกฝ่ายทำท่าทางอยากรู้อยากเห็นก็เลิกคิ้ว “กลับบ้านแล้วค่อยให้ดู”
“เย้!”
หนานหย่าเดินเข้าไปหา มองหนานจืออย่างเป็นห่วง “ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนานจือหัวเราะหึ ๆ “ฉันเก่งขนาดนี้ จะเป็นอะไรได้ยังไง?”
“ฮิ ๆ~” หนานซีปิดปากแอบหัวเราะ หนานหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มพลางส่ายหน้า “อืม อาจือเก่งขนาดนี้ ฉันคิดมากไปเอง”
หนานจือดันแว่นขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “พี่สาว มีฉันอยู่ด้วย พี่เตรียมปวดหัวได้เลย~”
“หึ ๆ~”
หม่านหมิงจูเดินนำหน้า ไม่สนใจสามคนที่หัวเราะกันอย่างสนุกสนานอยู่ด้านหลัง มุ่งตรงไปยังร้านแว่นกันแดดร้านหนึ่ง อาจือชอบใส่แว่นกันแดด ต้องซื้อเพิ่มอีกหน่อย