หนานจือนอนแผ่อยู่บนโซฟา มองโคมระย้าบนเพดาน ก่อนจะเบือนสายตาหนีภาพชวนทนดูไม่ไหว แล้วเม้มปากจุ๊บจั๊บ แปลกจัง ลืมอะไรไปหรือเปล่านะ…
ภายในห้องนอน กระดาษยันต์สีเหลืองที่เต็มไปด้วยคาถาช่วยวิญญาณให้ไปเกิดปลิวกระจายเกลื่อนพื้น ซีอานนอนชักกระตุกอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้ากลมอิ่มซูบตอบราวกับลูกโป่งที่ลมรั่ว
มือของซีอานสั่นระริกขณะจิกพื้น ดวงตาหม่นแสงไร้ชีวิต บรรพบุรุษตัวน้อยคนนี้จะเห็นเขาเป็นคนสักครั้งได้ไหม!
“พี่สาวกำลังคิดอะไรอยู่หรือคะ?” หนานซีมองหนานจือที่เหม่อลอย ดวงตาว่างเปล่า “มีเรื่องยุ่งยากอะไรหรือเปล่า?”
“หา?” หนานจือกะพริบตาปริบ ๆ “ไม่มีหรอก แค่เหมือนจะลืมอะไรบางอย่างไป…”
“อ๋อ~” หนานซีถูมืออย่างคาดหวัง “เรื่องผีที่ซิงเหอจับมาได้ใช่ไหมคะ?”
“……”
หนานจือพลันนั่งตัวตรง ผิวปากชมหนานซี “ชู่ว~”
“เด็กดี ฉลาดจริง ๆ” แต่เหมือนจะยังมีเรื่องอื่นอีกนะ…
ช่างเถอะ หนานจือส่ายหน้า ถอดแว่นบนหัวออก “ไป ขึ้นไปข้างบนก่อน”
พอนึกได้ว่าผีหัวล้านตนนี้พอจะมีประโยชน์ รอยยิ้มบนใบหน้าหนานจือก็ค่อย ๆ เจ้าเล่ห์ขึ้น ฮิ ๆ ได้ของดีมาแล้ว!
“แกร๊ก”
หนานจือผลักประตูห้องเปิดออก ยืนมองกระดาษยันต์สีเหลืองที่เกลื่อนพื้น ก่อนจะนิ่งเงียบไปอย่างประหลาด สายตาจ้องกระดาษยันต์ที่ลอยไหวอยู่ตรงหน้า ไม่กล้าเหลือบไปทางอื่นแม้แต่น้อย ใบหน้าฉายแววรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างยากจะเห็น
พูดก็พูดเถอะ ขันทีนี่หัวแข็งกันทุกคนเลยหรือไง????