“อาจื่อของเราเก่งจริง ๆ”
หม่านหมิงจูตบไหล่หนานจืออย่างเอ็นดู “เลือกเถอะจ้ะ แม่ไม่โกรธแล้ว”
อาจื่อที่มีชีวิตชีวาขนาดนี้ ปล่อยให้ทำตามใจเถอะ ไม่ว่าอย่างไรที่บ้านก็ปกป้องเธอได้อยู่แล้ว
หม่านหมิงจูคิดเช่นนั้นแล้วก็กวาดตามองหนานหย่าอย่างแนบเนียน เมื่อครู่สามพี่น้องมีเรื่องปิดบังเธออยู่
หนานจือกวักมือเรียกหนานหย่าอย่างมีลับลมคมใน หนานหย่าจึงขยับเข้าไปหาอย่างสงสัย หนานจือยกทับทิมในมือขึ้นแกว่งให้ดู “พี่คะ ชอบไหม?”
หนานหย่ายิ้มพลางส่ายหน้า “พี่ไม่ชอบสีแดง อาจื่อซื้อให้ตัวเองเถอะ”
หนานจือกะพริบตาปริบ ๆ “งั้นพี่เลือกชิ้นที่ชอบสิ อาจื่อให้พี่เอง”
ไม่มีอะไรผิดนี่นา พ่อจ่ายเงิน ส่วนเธอให้ของขวัญ สมบูรณ์แบบ!
หนานหย่ากำลังยิ้มและเตรียมจะส่ายหน้าต่อ แต่พอเห็นหนานจือขยับปากเงียบ ๆ พร้อมกะพริบตาให้ ก็รีบเปลี่ยนคำพูด “งั้นพี่ขอบใจอาจื่อนะ”
หนานซีซึ่งยืนหันหลังให้หม่านหมิงจูก็เห็นทุกอย่างเช่นกัน เธอเขย่าแขนหนานจืออย่างออดอ้อน “พี่คะ~”
“ซื้อ!” หนานจือโบกมือ “เลือกชิ้นที่ชอบได้เลย!”
“เย้!” หนานซีหันกลับอย่างร่าเริง “ขอบคุณนะคะพี่!”
หม่านหมิงจูมองท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของทั้งสามแล้วส่ายหน้าขำ เพิ่งรู้จักกันก็มีความลับกันแล้วหรือ? สามสาวพี่น้องสนิทกันเร็วจริง ๆ
“แม่ก็เลือกสักชิ้นสิ” หนานจือหันไปมองหม่านหมิงจูแล้วยิ้มแหย ๆ “พ่อจ่ายเงิน อาจื่อให้แม่เอง”
หม่านหมิงจูยิ้มพลางพยักหน้า “ได้จ้ะ ขอบใจนะอาจื่อ”
ใครจะเป็นคนจ่ายเงินก็ไม่สำคัญ แค่มีน้ำใจแบบนี้ หม่านหมิงจูก็รู้สึกอบอุ่นใจแล้ว