[เปิดใช้งานชั่วคราว "ไคจง" ระยะเวลาที่ใช้ได้ 60 วินาที]
[ความคืบหน้าการเปิดใช้งานเทมเพลตไคจง 18%]
[ไคจง: สามารถชำระล้างความสกปรกทั้งปวง ขับไล่วิญญาณจากต่างโลก]
[เนื่องด้วยเป็นการเปิดใช้งานชั่วคราว เงื่อนไขการใช้งานเบื้องต้นคือ ต้องตบเป้าหมายสามครั้ง]
ด้วยเหตุนี้ คูจิ สึเกะ จึงมีท่าทีแบบเมื่อกี้ ต้องฉวยจังหวะที่ปีศาจไม่ทันตั้งตัว ลงมือโดยไม่ให้รู้ตัว!
ก็แค่ไม่รู้ว่าทำไมต้องตบหน้า
อาจจะเป็นเพราะความเสียหายไม่มากแต่ความดูถูกนั้นรุนแรงมาก?
การยั่วโทสะอีกฝ่ายจะช่วยให้ชำระล้างได้ง่ายขึ้น?
ส่วนประโยคที่เสริมเข้าไปนั้น เป็นการประชดประชันล้วน ๆ ยังไงก็เป็นศัตรูกันจนไม่อาจปรองดองได้แล้ว
ได้พูดจาแทกปากไปบ้าง ก็รู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย
คูจิ สึเกะ คิดพลางก็ถอยหลังไปหลายก้าว
อัสมอเดียส เดิมทีจะฉีกเจ้าแมลงตัวน้อยตรงหน้าเป็นชิ้น ๆ ทันใดนั้น จากรอยฝ่ามือที่มองไม่เห็นบนใบหน้าของมัน แสงสีขาวเจิดจ้าก็เปล่งประกายออกมาจากภายในสู่ภายนอก แสงสีขาวปกคลุมร่างของมันอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตา อัสมอเดียส ก็หายไป
เหมือนฟองอากาศในอากาศ สลายไป
ก่อนที่หัวแพะในสามหัวจะหายไป มันจ้องมอง คูจิ สึเกะ ด้วยสายตาอำมหิต
ราวกับจะพูดว่า ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!
"หวูด—หวูด—หวูด—"
นอกตึก เสียงไซเรนตำรวจที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้น ทำลายความเงียบชั่วครู่ในห้อง
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ปีนขึ้นมาอย่างยากลำบาก จ้องมอง คูจิ สึเกะ ด้วยสายตาสลับซับซ้อน ก่อนจะเปิดประตูโดยหันหน้ากลับมามองเป็นระยะ ร่างค่อย ๆ หายไปที่หัวมุมถนน
ดูเหมือนเธอกำลังรออะไรบางอย่าง
น่าเสียดายที่ คูจิ สึเกะ ไม่มีทางรั้งฆาตกรโรคจิตเอาไว้ได้
ส่วนเธอ ก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องหนีเที่ยวด้วยกันอีก
อาจจะเป็นตอนที่เธอถูก อัสมอเดียส แทงทะลุไหล่ ในขณะที่ คูจิ สึเกะ ยังคงทำหน้าตาเฉยเมยไม่แยแส ทำให้สมองความรักของเธอรู้สึกตัวขึ้นมาได้บ้าง
คูจิ สึเกะ นั่งลงกับพื้นทันที
โชคดีที่มันได้ผล การคาดเดาของเขาถูกต้อง ปีศาจคงไม่ถูกอัญเชิญออกมาได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น ไม่เช่นนั้น "ไคจง" ที่ไม่สมบูรณ์แบบนี้คงไม่สามารถใช้การได้
เหนื่อยจัง
เหมือนร่างกายถูกดูดจนหมดแรง
ถ้าตอนนี้ ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ลักพาตัวเขาไป เขาไม่มีทางขัดขืนได้เลย
การใช้ไคจงสิ้นเปลืองพลังมาก
และยังมีความเหนื่อยล้าจากความตึงเครียดที่ผ่อนคลายลงหลังจากผ่านพ้นไป
"ไอ้ผู้ชายใจร้าย ยังไม่อุ้มฉันอีก!"
เสียงแหลมสูงดังขึ้น
คูจิ สึเกะ ขยับก้น หยิบหัวของ ทอมี่ ขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน
การอยู่ห้องที่เต็มไปด้วยเลือดมานานขนาดนี้ ค่า SAN ของเขาลดลงไปเยอะเลย
"ขอบใจ"
ขอบคุณที่ช่วยฉันในตอนนั้น แม้ว่าจะเป็นการช่วยตัวเองด้วยก็ตาม
สุภาพชนดูการกระทำ ไม่ใช่ใจ
"เสียงดังฟึดฟัด~"
สิ่งที่ตอบแทน คูจิ สึเกะ คือการกัดคำหนึ่ง เขาก้มลงมอง สบตากับดวงตาสวยงามคู่นั้นของ ทอมี่ ขอบตาของเธอแดงก่ำ ราวกับทั้งโกรธทั้งน้อยใจ
คูจิ สึเกะ เดิมทีจะหอมแก้มเธอสักทีเพื่อปลอบโยน ไม่ใช่บอกว่าเวลาปราบบอสแล้วต้องมีฉากจูบสุดเร่าร้อนด้วยไม่ใช่หรอ
แต่พอเห็นหน้าของ ทอมี่ ที่เต็มไปด้วยเลือดหลังจากกลิ้งตกพื้น เขาก็ไม่กล้าลงปาก
เขาจึงยื่นมือไปลูบผมของ ทอมี่
นับตั้งแต่ย้ายมาเรียนได้เดือนหนึ่ง หลังจากที่เขากับ ทอมี่ ต่างถูกใจกันเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้ในขณะที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน
"ว่าแต่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่บ้านฉันได้ แล้วยังถูก ฮาชิโมโตะ คาโอวะ......"
"ฉันได้รับข้อความจากนาย ให้นัดมาเจอที่บ้านนาย ทั้งหมดเป็นแผนของแม่ต่ำช้า ฮาชิโมโตะ คาโอวะ คนนั้น แน่นอนว่าเธอต้องปลอมตัวเป็นนาย!"
อ้อ เป็นแบบนี้เอง
ตอน คูจิ สึเกะ กลับบ้าน พอเปิดประตูก็เห็นเศษซากอวัยวะและเลือดเต็มพื้น แล้วยังมี ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ยืนอยู่ตรงกลาง หวดยิ้มให้เขาจนเห็นฟันขาว
ภาพนั้น ไม่ต้องพูดถึงก็รู้ว่าหวาดผวาแค่ไหน
"โลกบัดซบนี้......"
โลกที่มี ทอมี่ แล้วยังมีปีศาจ ไม่ว่าจะมองยังไงก็มองไม่เห็นอนาคต
นึกถึงโลกทัศน์ของนักวาดการ์ตูนนามสกุลอิโต้ในชาติก่อน สิ่งเหล่านั้นที่ทำให้คนสิ้นหวัง คำสาป สิ่งประหลาด ทางแยก ลูกโป่งหัวคน ทาก ดาวนรก อะไรพวกนั้น คูจิ สึเกะ ก็มีความรู้สึกไม่ดีลาง ๆ
ความตายบางครั้งก็แค่ชั่วพริบตา แต่ปัญหาคือเขาตายไม่ตายยังไงล่ะ!
ดังนั้น เขาต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม ต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ๆ
......
"ตำรวจได้คลี่คลายคดีฆ่าชิ้นส่วนศพในบ้านเช่าเมื่อสัปดาห์ก่อน ทราบว่าฆาตกรเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่ง......เพราะความรักทำให้เกิดความอิจฉา จึงฆ่านักศึกษาหญิงร่วมชั้นอีกคนหนึ่ง ส่วนแฟนหนุ่มของฆาตกรและเพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็ประสบเคราะห์กรรมตามมาอย่างน่าเศร้า......"
"ชื่อของฆาตกรคือ ฮาชิโมโตะ คาโอวะ กำลังหลบหนี ต่อไปนี้คือข้อมูลของฆาตกร อายุ 18 ปี ผมยาว ส่วนสูง 155 ซม. รูปร่างบาง...... หากมีเบาะแสกรุณาติดต่อหมายเลข xxxxx......"
"ปิด"
คนขับปิดวิทยุ แล้วหันไปยิ้มกับผู้โดยสาร: "นักศึกษาสมัยนี้ นึกจะรักก็รัก นึกจะเลิกก็เลิก ไม่เห็นค่าชีวิตเลย สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยความยากลำบาก สุดท้ายกลายเป็นอาชญากรที่ถูกออกหมายจับ นายว่ามันจะไปฟ้องใครได้ล่ะ"
เบาะหลัง ชายหนุ่มหน้าตาคมคายพยักหน้าเล็กน้อย: "คุณพูดถูก"
"เอ่อ"
ไม่คิดว่าจะเจอลูกค้าที่มาส่งเสียงเชียร์แบบนี้ คนขับถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
"ถึงที่หมายแล้วครับ"
"ขอบคุณครับ"
คูจิ สึเกะ นับเงินสด แล้วสะพายเป้ลงจากรถ
ที่นี่คือคอนโดหรู สมัยก่อน คูจิ สึเกะ คงไม่คิดจะเช่าที่นี่แน่นอน
"ปล่อยฉันออกไป ฉันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!"
"เบา ๆ หน่อย เธอไม่อยากถูกจับไปแล่เนื้อวิจัยหรอกนะ"
ในเป้ยังมีเสียงอู้อี้ดังออกมา: "ก็แค่พวกคนต่ำต้อย ถ้าฉันให้โอกาสพวกเขา พวกเขากล้าทำอะไรฉันได้"
ก็จริง ตอนที่ คูจิ สึเกะ ขโมยหัวเธอออกจากห้องเก็บศพ โชคร้ายเจอพนักงานคนหนึ่ง ผลปรากฏว่า พอ ทอมี่ อ้าปากพูด พนักงานคนนั้นก็ตกหลุมรัก......หัวของเธอ
ไม่เพียงพา คูจิ สึเกะ ออกทางเดินภายในของโรงพยาบาล ยังมอบเงินทั้งหมดที่เขาพกติดตัวให้ ทอมี่ อีกด้วย
จะปฏิเสธก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง อีกฝ่ายก้มกราบทั้งตัว ขอให้ คูจิ สึเกะ ดูแล ทอมี่ ให้ดี ๆ
คูจิ สึเกะ: ขอบคุณธรรมชาติที่มอบให้
ถึงบ้านใหม่ คูจิ สึเกะ มองไปรอบ ๆ โดยรวมก็ไม่เลว นายหน้าคนนั้นไม่ได้โกหก ตอนถ่ายทอดก็ไม่ได้พูดเกินจริง
เขาไปซื้อของใช้จำเป็นง่าย ๆ ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนั้น
กลับมาที่ห้องอีกครั้ง ปล่อย ทอมี่ ออกมาแล้ว คูจิ สึเกะ เตรียมจะไปอาบน้ำ อยู่โรงพยาบาลมาอาทิตย์หนึ่ง รู้สึกเหมือนตัวจะติดกลิ่นโรงพยาบาลไปหมด
อาทิตย์นี้ คูจิ สึเกะ ถูกตำรวจสอบปากคำในห้องคนไข้ เพราะเห็นชัดเจนว่าเขาเป็นเหยื่อ ตำรวจจึงไม่ได้ทำอะไรเขา
สายที่ คูจิ สึเกะ โทรแจ้งความไว้ ตอนที่ ฮาชิโมโตะ คาโอวะ วาดวงแหวนอัญเชิญเสร็จก็วางสายไปเอง ซึ่ง คูจิ สึเกะ อนุมานได้จากระยะเวลาการโทรและการสอบปากคำของตำรวจในเวลาต่อมา
เห็นได้ชัดว่าตำรวจไม่รู้ว่าปีศาจเคยปรากฏตัว
ไม่งั้น จะพาเขาไปส่งโรงพยาบาลบ้าในฐานะคนบ้า หรือจะเชื่อว่ามีปีศาจ ในเมื่อพวกเขาไม่ได้เห็นปีศาจด้วยตาตัวเอง มันไม่ใช่คำถามให้เลือก
อาบน้ำเสร็จ คูจิ สึเกะ รู้สึกตัวสบายตัวขึ้นมาก
ทอมี่ ไม่พอใจ ใช้ผมปัดแก้วน้ำลงพื้น เสียงแหลมเล็กน้อย: "ฉันไม่ต้องอาบน้ำเหรอ ไอ้ผู้ชายใจร้ายเห็นแก่ตัว!"
คูจิ สึเกะ ทำเป็นไม่ได้ยิน ตั้งแต่ ทอมี่ ตายไป นิสัยเธอก็แปลกไป เริ่มเหมือนตัวประหลาดในการ์ตูนในความทรงจำของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
ก่อนหน้านั้น นิสัยเธอถึงจะแย่ ๆ นิดหน่อย ขี้บ่น ขี้งอน ขี้สวย อะไรพวกนั้น แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของมนุษย์ปกติ
"อ๊า! จะตายอยู่แล้ว!"
ทอมี่ ถูกโยนลงอ่างอาบน้ำ
"ยังไงเธอก็บังคับผมได้ อาบเองเลย"
คูจิ สึเกะ ไม่ตามใจเธอ ถ้าไม่ใช่เพื่อดึงพลังจิตออกมา เขาคงไม่พาเธอกลับมาด้วย
ใครจะเอาหัวคนมาใช้ชีวิตด้วยกันล่ะ
แปลกจริง ร่างของ ทอมี่ อาทิตย์แล้วยังไม่ขึ้นมาใหม่ บางทีพลังเพิ่งตื่นยังไม่แข็งแรงพอ?
ไม่ว่าทอมี่ จะกรีดร้องในห้องน้ำยังไง คูจิ สึเกะ ก็เริ่มเก็บข้าวของ
ข้าวของในบ้านเก่าเขาไม่เอาแล้ว ส่วนใหญ่เปื้อนเลือดของ ทอมี่ ไปหมด แถมของมีค่าก็ไม่มีอยู่แล้ว ดังนั้นเขาแค่เอาบัตรประชาชนบางอย่าง กับซื้อชุดเสื้อผ้าสำรองมาใหม่ชุดหนึ่ง
นี่คือทรัพย์สินทั้งหมด
เขาเอาเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้า ไม่มีเหตุผลอื่น เสื้อผ้าอยู่ในเป้ เป้มี ทอมี่ อยู่ก่อน ถ้าไม่ซักมันจะรู้สึกแปลก ๆ
เพิ่งปิดฝาเครื่องซักผ้า ออดหน้าประตูก็ดังขึ้น
คูจิ สึเกะ มองผ่านรูตาแมว ไม่เห็นรูม่านตาสีดำ ไม่เห็นสีเลือด เป็นผู้หญิงผมยาวก้มหน้า ใส่ชุดเดรสสีขาว
เยี่ยม เขาไม่อยากเปิดประตูเอามาก ๆ
ท่ามกลางความเงียบงัน ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น ยิ้ม: "คุณพี่คะ หลอดไฟที่บ้านฉันเสีย ช่วยเปลี่ยนให้หน่อยได้ไหมคะ?"
—— หมายเหตุจากผู้เขียน ——
ผู้เขียนขอบอกล่วงหน้า ในบทที่ 35 มีการบรรยายว่าการเพิ่มความคืบหน้าของเทมเพลตต้องใช้พลังจิตหลายเท่า ผู้อ่านบางคนคิดว่านี่เป็นการกดพลังต่อสู้ ที่จริงตอนนี้ใกล้จะ 400 บทแล้ว ไม่ได้ขาดพลังจิต
การจัดการสิ่งประหลาดเป็นส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ ชีวิตความรักในตอนหลังเป็นส่วนใหญ่ ถ้ารู้สึกไม่โอเคก็เลิกอ่านได้เลย
การสิ้นเปลืองพลังจิตหลายเท่าหมายถึงความคืบหน้าตั้งแต่ 30% ขึ้นไปต้องใช้พลังจิต 2 เท่า ตั้งแต่ 50% ขึ้นไปใช้ 3 เท่า ตั้งแต่ 80% ขึ้นไปใช้ 5 เท่า ยิ่งความคืบหน้าของเทมเพลตสูง พลังก็ยิ่งมากขึ้น
อีกอย่าง ผู้อ่านบางคนสงสัยว่าทำไมพระเอกถึงไม่เพิ่มความคืบหน้าเทมเพลตบางอัน ทั้งที่เพิ่มได้ เหตุผลคือความคืบหน้าที่สูงกว่านั้นต้องใช้พลังจิตหลายเท่า ดังนั้นในกรณีที่ไม่จำเป็นต้องใช้เทมเพลตเร่งด่วน จะเพิ่มความคืบหน้าเทมเพลตแบบถัวเฉลี่ย
เคลียร์ให้ชัดเจนขนาดนี้แล้ว นี่แค่บทที่ 4 อย่าบอกว่าฉันกดพลังต่อสู้ ถ้าไม่โอเคก็ไปอ่านนิยายแนวเทพมารโลกันต์ได้เลย อ๊ากกกก! ผู้เขียนจะบ้าแล้ว!