วันหนึ่งเหมือนผ่านไปหนึ่งปี เป็นคำเปรียบเทียบที่เกินจริง
แต่ในตอนนี้ คูจิ สึเกะ รู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าวินาทีหนึ่งเหมือนผ่านไปหนึ่งปี!
ตำรวจมาทำไมยังไม่มาอีก!!!
ต้องรอให้ปีศาจกินอิ่มจนพอใจแล้วถึงจะมาใช่มั้ย!
แต่ถึงจะมาก็ไม่มีประโยชน์อะไร
ขอพระเจ้าให้คุ้มครอง ดีกว่าขอให้ตัวเองลงมือ
คูจิ สึเกะ นึกถึงประโยคหนึ่งในหัว
สมองทำงานด้วยความเร็วสูงสุด
ที่นี่เต็มไปด้วยทอมี่ แต่ยังไม่มีตัวไหนโตเต็มที่ ต่อให้โตออกมา ทอมี่เองก็ไม่มีพลังต่อสู้พิเศษอะไร ตัดทิ้ง!
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ถึงพลังจะไม่ธรรมดา แต่ก็ต้องดูว่าเอาไปเทียบกับใคร ถ้าเทียบกับปีศาจล่ะก็... ตัดทิ้ง!
รอตำรวจ = รอความตาย ตัดทิ้ง!
เหลือก็แค่... ระบบเทมเพลต!
นี่คือสิ่งเดียวที่จะพึ่งพาได้!
จัดการหรือสัมผัสกับสิ่งผิดปกติจะได้รับพลังจิต ได้รับการยอมรับจากสิ่งผิดปกติก็ได้รับพลังจิต ใช้พลังจิตเพื่อปลดล็อกเทมเพลตพิเศษ
เหมือนกับจับฟางเส้นสุดท้าย คูจิ สึเกะ จับประโยคนี้ไว้แน่น
“การจัดการทอมี่ฉันต้องทำยังไง?”
แทบจะในทันที คูจิ สึเกะ ก็นึกถึงทอมี่ที่เต็มพื้น
น่าเสียดาย ระบบไม่ได้ตอบคำถามเขา
แต่คูจิ สึเกะ นึกถึงประโยคหนึ่งที่ระบบแจ้งตอนเปิดใช้งาน: ได้รับพลังจิตเล็กน้อย!
ตอนนั้นเขากำลังจะถูกทอมี่กลืนกลืน...
ถึงจะพูดไปได้หลายอย่าง แต่จริงๆ แล้วผ่านไปแค่ 2 วินาทีเท่านั้น
อัสมอเดียส เดินมาทางพวกเขาแล้วหลายก้าว มันเดินช้าๆ ไม่รีบร้อนเลยสักนิด มีความสุขุมและเยาะเย้ย นั่นคือการดูหมิ่นเหยื่อในกำมือ และยังแฝงไปด้วยอารมณ์ขบขันของผู้ที่อยู่เหนือกว่า
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ: “นายจะผิดสัญญา!”
“ฮ่าๆ ผิดสัญญา? ไม่ใช่นายผิดก่อนเหรอ?” หัวผู้หญิงส่งเสียงหัวเราะแหลมสูง
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ สีหน้าเปลี่ยนไป กัดริมฝีปากแน่น
เสียงหัวเราะของหัวผู้หญิงดังขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยอย่างหนัก
อันที่จริง ไม่ว่าฮาชิโมโตะ คาโอวะ จะผิดสัญญาหรือไม่ อัสมอเดียส ก็จะเลือกกินนางอยู่ดี เพราะยังไงมันก็ลงมาหาความสนุกบนโลกมนุษย์
ค่ารักษาแพงค่าผิดสัญญากับสัญญาแบบไม่เป็นทางการแบบนี้ มันแบกรับไหว!
ขอแค่ร่างแยกได้มาสนุกเต็มที่ ก็ไม่ขาดทุนแล้ว!
“เอ้อ นายรีบตายเถอะ ข้าจะได้ไปเสพบรรยากาศดีๆ กับหนุ่มน้อยคนนี้”
คูจิ สึเกะ แอบทำเสียงเอ๊อะในใจ เขาเคยอ่านหนังสือตะวันตกบ้าง อัสมอเดียส ปีศาจแห่งตัณหาตามตำนาน คิดแต่เรื่องสีชมพูทั้งหัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
“สึเกะจัง นายไปก่อน!”
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ตะคอกเบาๆ แล้วพุ่งเข้าใส่ปีศาจทั้งอย่างนั้น
คูจิ สึเกะ สีหน้าเปลี่ยนไปชั่วขณะ ไม่ได้หมายความว่าเขาซึ้งใจอะไร แค่ไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของฮาชิโมโตะ คาโอวะ เท่านั้น
เห็นชัดว่าเป็นการไปตาย แต่กลับไปอย่างไม่ลังเล
แต่ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงโง่ๆ คนนี้เรียกปีศาจออกมาโดยไม่มีเหตุผล ปีศาจตัวนี้ก็คงไม่มาที่นี่
คูจิ สึเกะ ละทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน ก้าวข้ามไปสองก้าว อุ้มหัวของทอมี่ขึ้นมา แล้วพูดด้วยเสียงเบาแต่เร็ว: “ทอมี่ ฉันเห็นนายกระพริบตาแล้ว ฉันรู้นายยังไม่ตาย สถานการณ์นายก็เห็นแล้ว ปีศาจกินฉันแล้วขั้นต่อไปมันต้องไม่ปล่อยนายไปแน่ ด้วยเสน่ห์และความงามของนาย ปีศาจต้องเก็บนายไว้เป็นของสะสม ตั้งแต่นี้นายจะไม่มีอิสระอีกต่อไป เหลือเพียงอนาคตที่มองเห็นจุดจบได้ตลอดชีวิตที่ถูกขัง!”
“นายต้องช่วยฉัน!”
คูจิ สึเกะ จ้องมองด้วยสายตาคมกริบ วินาทีถัดมา หัวคนตายที่เคยนิ่งเฉยก็ขยับอย่างกะทันหัน สายตาของทอมี่เปลี่ยนจากสีเทาหม่นกลายเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ใครจะรู้ว่าตอนที่นางรู้สึกตัวและพบว่าตัวเองกลายเป็นหัวเดียว จะรู้สึกท้อแท้แค่ไหน แล้วคนที่ตัวเองแอบชอบยังไปกุลีกุจออยู่กับฆาตกรที่ฆ่าตัวเอง ทอมี่ตอนนั้นมีแต่อยากชำแหละไอ้คู่หมาหัวเน่านั่นซะให้แหลก
แต่ตอนนั้นสถานการณ์ยังไม่ชัดเจน นางจึงแอบซ่อนตัวเงียบๆ วางแผนไว้ว่าจะกระโดดออกมาทำให้ไอ้คู่หมาหัวเน่านั่นตกใจกลัวตอนกำลังทำเรื่องเสวๆ
แต่ไม่คิดว่า ผู้หญิงคนนั้นจะเรียกปีศาจออกมาได้
เจ้าสิ่งที่น่าเกลียดไม่มีชิ้นดี ตัวทั้งตัวไม่มีส่วนไหนโดนใจนางเลยแม้แต่นิดเดียว แค่เหล่มองอีกครั้ง นางรู้สึกว่าดวงตาของตัวเองกำลังถูกมันทำลาย
“นายพูดมา”
ทอมี่ ตัดสินใจไม่แกล้งตายต่อ เพราะจะหลบสายตาปีศาจได้แทบเป็นไปไม่ได้
คูจิ สึเกะ ไม่พูดพล่าม: “นายเรียกพลังของพวกนายออกมา ให้ยืมพลังนั้นกับฉัน พวกทอมี่ทั้งหมดมาช่วยกัน!”
ทอมี่ เหลือบมองเขา เขารู้จักพวกนาง!
ตัวนางเองเพิ่งจะรู้ว่าพวกนางมีอยู่จริง!
ในตอนนี้ ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ถูกกรงเล็บของอัสมอเดียส ทะลวงไหล่ไปแล้ว ขาไก่ข้างหนึ่งเหยียบหัวนางไว้ เจ้าของขานั้นมองคนหนึ่งคนกับหัวคนหนึ่งกำลังคุยกันอย่างสนใจ
สายตาปีศาจตกลงบนตัวคูจิ สึเกะ คูจิ สึเกะ รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
หัวใจเต้นแรงถึงขีดสุด
แต่สมองของเขากลับแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ใจเย็นๆ
ความดูถูกของอัสมอเดียส คือโอกาสของเขา
ถึงขั้นที่มันไม่แยแสแม้แต่การดิ้นรนของหนูตัวเล็กๆ ในสายตามัน!
ต่อให้โอกาสชนะจะริบหรี่ ก็ยังดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย!
ขณะที่สัมผัสกับทอมี่ไม่หยุด ในหัวของคูจิ สึเกะ ก็มีเสียงแจ้งเตือนว่า [กำลังได้รับพลังจิตเล็กน้อย]
แต่ยังไม่พอ!
การขอให้ทอมี่ยืมพลังเป็นเพียงแค่การคาดเดาของเขาเท่านั้น!
การได้รับการยอมรับจากสิ่งผิดปกติ จุดสำคัญอยู่ที่คำว่า “การยอมรับ” ตอนนี้การจัดการทอมี่คงเป็นไปไม่ได้ แต่การจะขอความช่วยเหลือจากนางก็ยังพอมีโอกาส! ถ้าสิ่งผิดปกติยืมพลังให้เขาด้วยความสมัครใจ แบบนั้นถือเป็น “การยอมรับ” หรือเปล่า?
แล้วจะได้รับพลังจิตหรือไม่?
ไม่ว่าจะสมเหตุสมผลหรือไม่ นี่คือวิธีช่วยเหลือตัวเองวิธีเดียวที่เขาจะลองได้ในตอนนี้!
ส่วนทอมี่จะจัดการพลังของตัวเองยืมออกไปได้หรือไม่...
ช่างมันเถอะ ลองดู!
อัสมอเดียส เข้ามาใกล้เขามากแล้ว คูจิ สึเกะ อดไม่ได้ที่จะถอยหลังสองก้าว
ที่โดนฮาชิโมโตะ คาโอวะ เอาเปรียบก็เพราะจำเป็น อย่างน้อยนางก็สวย แต่ปีศาจตัวนี้นี่มันเข้าข่ายพวกของแปลกประหลาดล้วนๆ
ก็เพราะคูจิ สึเกะ ถอยไปก้าวนั้นเอง เขาเหยียบเข้ากับเลือดบนพื้น จู่ๆ ก็มีแขนขาวๆ นับสิบเส้นโผล่ออกมาจากเลือด ดึงขาเขาไว้
ท่ามกลางความตกใจ คูจิ สึเกะ ล้มลง แขนทั้งหมดโอบรอบอกเขา ราวกับงูรัด ครู่ต่อมา ร่างของคูจิ สึเกะ ก็จมหายไปในบ่อเลือดที่พุ่งสูงขึ้นมาทันที
หัวของทอมี่ ตกอยู่ข้างๆ
นางยังไม่ชำนาญในการควบคุมพลังมหัศจรรย์ที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้ของตัวเอง
แต่นางสัมผัสได้ชัดเจนว่าจิตสำนึกของพวกตัวปลอมนั้นส่องประกายราวกับดวงดาว ข้อมูลมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของนาง
นั่นคือเสียงในใจและความคิดของพวกตัวปลอม
“เขาเป็นคนที่ฉันเลือกไว้! จะตายก็ต้องตายด้วยมือฉัน!”
“ทำไมนายได้ใกล้ชิดตัวเขาล่ะ! อีแพศยา! ไอ้ตัวปลอม!”
“ฮึ ฉันไม่ยอมเสียเปรียบหรอก! ที่นายแตะแล้ว ฉันก็ต้องแตะบ้าง!”
“ต้องได้ลองสัมผัสถึงจะรู้ว่าน่าสัมผัสแค่ไหน...”
ความคิดฟุ้งซ่านทำนองนี้ และก็เป็นความอิจฉา ความต้องการที่พูดไม่ชัดเจนเหล่านั้นเอง บรรดาทอมี่ที่งอกออกมาจากเลือด จึงลงมืออย่างไม่ลังเล...
[กำลังได้รับพลังจิต]
[ได้รับพลังจิตจำนวนมากชั่วคราว เปิดโอกาสปลดล็อกเทมเพลตชั่วคราวหนึ่งครั้ง]
["ชำระล้าง""ไม่แก่ชรา""ปีศาจยั่วล่อ" เลือกปลดล็อกชั่วคราวได้หนึ่งในสาม]
คูจิ สึเกะ ลืมตาไม่ขึ้น แต่สัมผัสได้ว่ามีมือที่ไม่รู้จักสำรวมอยู่หลายคู่
เขาคว้ามือข้างหนึ่งที่บังเอิญไปถูกที่ที่ไม่ควรถูกไว้แน่น แล้วในใจก็ท่อง: “เลือก"ชำระล้าง"”
“ปล่อยฉัน”
เสียงของคูจิ สึเกะ แผ่วเบาราวกับเสียงพึมพำ วินาทีถัดมา เลือดทั้งหมดก็ไหลแยกออก แขนของทอมี่ช่วยกันดันให้เขายืนขึ้น
“ใช้บัฟจำกัดเวลาความคล่องตัว”
ทันทีที่ร่างของคูจิ สึเกะ ปรากฏขึ้น หัวผู้หญิงของอัสมอเดียส ก็หัวเราะ: “โลกมนุษย์สนุกจริงๆ มีร่างหญิงอมตะที่หายาก? ยังขยายพันธุ์ได้อีก มีคุณสมบัติเป็นของสะสมของข้า... เป๊ะ!”
เสียงดังเป๊ะอย่างชัดเจน
ใบหน้าของหัวผู้หญิงเบ้ไป มันงงไปครู่หนึ่ง วินาทีถัดมา สายตามันเต็มไปด้วยความโกรธ: “แกกล้าตบหน้าข้า!”
เพราะไม่คิดว่าหนูตัวเล็กๆ จะกล้าตบมัน ประกอบกับตอนนี้อัสมอเดียส ก็เป็นเพียงร่างแยกที่อ่อนแอกว่าตัวจริงมาก จึงทำให้มันตั้งตัวไม่ทัน
ดังนั้น มันจึงกลายเป็นปีศาจตัวแรกในประวัติศาสตร์นรกที่ถูกมนุษย์ตบหน้า
หรืออาจจะถูกบันทึกลงในหน้าประวัติศาสตร์ก็ได้
เป็นความอับอายขายหน้าขั้นสุดยอด
คูจิ สึเกะ สะบัดมือ ใช้ได้ ตบจนมันมึนแต่ไม่บาดเจ็บ แรงพอดี
“น่าอายเหลือเกินที่เป็นปีศาจ!” หัววัวหัวเราะเยาะขึ้นมา “ให้ข้ากินมันดีกว่า แล้วจับวิญญาณมันขังไว้ในนรก ทรมานแล้วชุบชีวิตทุกวัน ชุบชีวิตแล้วทรมาน ฮี่ๆๆ”
“เป๊ะ!”
“เป๊ะ!”
คูจิ สึเกะ ใช้หลังมือตบไปสองที หัววัวไม่เชื่อสายตา
เจ้า...เจ้า...เจ้านี่มัน แม้แต่จะตบมันอีก!?!
เผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยวของอัสมอเดียส คูจิ สึเกะ ฝืนยิ้มขึ้นมุมปากเล็กน้อย:
“ขอโทษนะ”
“คราวหน้าฉันยังกล้าอีก!”