“......”
เห็นได้ชัดว่าคูจิ สึเกะ ตั้งใจจะใช้ความเงียบไล่เธอกลับไป
“สวัสดีคะ?”
“ผมเตี้ยเกินไป หาคนอื่นช่วยดีกว่า”
คูจิ สึเกะ มองหน้าอีกฝ่ายที่แดงระเรื่อถึงสามสิบหกดีอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยปาก
หญิงสาวนิ่งงัน เตี้ย?
เธอเห็นชัดๆ ว่าอีกฝ่ายสูงอย่างน้อย 185 หน้าตาหล่อเหลากว่าดาราเสียอีก ไม่งั้นเธอจะรีบเปลี่ยนเป็นชุดโชว์เรือนร่างเซ็กซี่ที่สุดแล้ววิ่งมาส่งเสียงเคาะประตูแบบนี้เหรอ
หญิงสาวยังไม่ยอมแพ้:“อีกเดี๋ยวก็มืดแล้ว หนูกลัวมาก ช่วยหน่อยเถอะนะคะ หนูให้ค่าตอบแทนได้...”
คนแปลกหน้า ให้เงิน แถมแต่งตัวโชว์ของแบบนี้ โคตรจะเขียนไว้บนหน้าชัดๆ ว่า“ฉันไม่ใช่คนดี”!
คูจิ สึเกะ ยิ่งมั่นใจหนักขึ้น“ขอโทษนะครับ ผมก็กลัวมืดเหมือนกัน แถมเป็นโรคกลัวความลึกอีกด้วย”
ความลึก? โรคกลัว?
หญิงสาวก้มลงมองตัวเองหน่อย ก็รู้สึกภูมิใจปนจนพูดไม่ออก
“แล้วหนูขออยู่ตรงนี้สักพักได้ไหมคะ? พอหนูเรียกคนมาเปลี่ยนหลอดไฟเสร็จแล้วจะไปเอง”
“ไม่ได้ครับ แม่ผมสอนไว้ว่า ห้ามเปิดประตูให้ผู้หญิงสวยๆ คุณพี่ครับ ผมเป็นลูกแหง่ ฟังแม่ที่สุดเลย”
“......จริงๆ แล้วหนูเป็นคนข้างล่างต่างหากล่ะ เธอก็เรียกหนูว่าพี่แล้ว พี่จะกินเธอได้ยังไงกัน?”
“ไม่เปิดไม่เปิด”
ไม่เปิดแน่นอน
ไม่ว่าหญิงสาวจะพูดยังไง คูจิ สึเกะ ก็ตั้งใจไม่เปิดประตู สุดท้ายหญิงสาวก็จำใจจากไป
“เอาล่ะ น้องชาย พี่แค่อยากทำความรู้จักเธอไว้ ครั้งหน้าห้ามปฎิเสธพี่อีกนะ”
คูจิ สึเกะ ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเพิ่งย้ายมาได้วันแรกชั่วโมงแรกแท้ๆ ทำไมถึงได้เจอเรื่องแบบนี้!
หนุ่มบริสุทธิ์ไม่มีที่ยืนในโลกนี้แล้วเหรอ?
แล้วผู้หญิงคนนี้ก็แปลกๆ ด้วย แต่ตอนนี้คูจิ สึเกะ ยังมองรายละเอียดเพิ่มเติมไม่ออก
ถ้าเจอสิ่งผิดปกติแล้วจะมีเสียงเตือนว่าได้รับพลังจิตสักหนึ่งหน่วยก็คงดี
แบบนั้นเขาจะได้แยกแยะระหว่างคนปกติกับสิ่งผิดปกติได้
เสียดายที่ตอนนี้คูจิ สึเกะ ค้นพบว่ามีแค่การสัมผัสกับทอมี่เท่านั้นที่จะได้พลังจิต
หรือว่าสิ่งผิดปกติอื่นๆ ต้อง “จัดการ” ให้เรียบร้อยก่อนถึงจะได้พลังจิต?
“ฟู่วว~ ฟู่วว~”
คูจิ สึเกะ อุ้มทอมี่ออกมา ช่วยเธอเป่าผมให้แห้ง
คอนโดหรูนี้มาพร้อมเฟอร์นิเจอร์ครบ เครื่องใช้จำเป็นในชีวิตประจำวันมีให้หมด สะดวกมาก
แต่พอเช่าห้องแล้ว เงินเขาก็ไม่ค่อยเหลือ
ข้ามมิติมาแบบโหมดยาก พ่อแม่ตายทั้งคู่ ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ ไม่มีแฟน แม้แต่เงินประกันยังไม่มี
คูจิ สึเกะ ตอนอายุ 16 ก็ไม่ต้องใช้เงินสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกแล้ว ทำงานพิเศษไปเรียนไป จนอยู่มาได้อย่างสงบจนถึงอายุ 18
พออายุ 18 ชีวิตเขาก็ไม่ธรรมดาอีกต่อไป
มีชีวิตอยู่ไปเรื่อยๆ หรือมีชีวิตอยู่อย่างทรมาน
แต่ก็ไม่ตาย
เพราะเขาตายไม่ได้
กลางคืน
“นอนแบบนี้ไม่สบาย”
“คุณหนูคะ คุณมีแค่หัวเดียว ก็ต้องวางแบบนี้แหละ”
“แกกอดฉันสิ”
“แกไม่เข้าใจความกลัวของมนุษย์บ้างเหรอ?”
คูจิ สึเกะ ชี้ไปที่ตัวเอง แล้วชี้ไปที่ทอมี่“แก ให้ฉัน กอด หัว นอน?”
“ขี้ขลาด แค่นี้ก็กลัวแล้ว ฉันหาผู้ชายที่ไร้ประโยชน์มาได้ยังไงกันเนี่ย!”
“พูดเหมือนแกเป็นผู้หญิงฉันจริงๆ เลยนะ”
“ฮะ.....ฮะ.....ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ข้าวของในนี้เป็นของฉันทั้งหมด รวมถึงเธอด้วย!”
ทอมี่ใช้พลังเส้นผมกระโดดขึ้นมาบนอกของคูจิ สึเกะ แล้วมองเขาจากเบื้องบนอย่างผู้ชนะ
ในสายตาของเธอมีความดูถูก เหี้ยมโหด แต่พอมองดีๆ กลับมีความหวั่นไหวเล็กๆ ที่ยากจะสังเกตเห็นซ่อนอยู่
คูจิ สึเกะ จ้องตาเธอกับอยู่นาน ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือผลักทอมี่ออก ทอมี่กลิ้งไปอยู่ข้างกายเขา กำลังจะอาละวาด————
แต่ก็มีมือหนึ่งค่อยๆ โอบเธอไว้ จากนั้นเธอก็ตกไปสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ
แชมพูอาบน้ำหอมขนาดนี้เลยเหรอ?
ทอมี่นึกขึ้นได้ในตอนนั้น
ช่างเถอะ ดูท่าเขาจะรู้จักกาลเทศะ เธอจะไม่กัดเขาแล้วกัน
ในชั่วขณะนั้น ความโกรธที่โดนแบ่งศพ ความหงุดหงิดจาการนอนอยู่ในห้องเก็บศพมาเจ็ดวัน ความหดหู่ใจและอารมณ์ลบอื่นๆ ก็จางหายไปบ้าง
“นอนเถอะ แกก็เหนื่อยแล้ว”
พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเบาๆ ของหนุ่มน้อย ในที่สุดทอมี่ก็หลับลง
ตรงกันข้ามกับเธอ คูจิ สึเกะ ที่อยู่ข้างๆ กลับลืมตาโพลงจ้องเพดาน
เขานอนไม่หลับ
ไม่ใช่เพราะการกอดหัวนี้หรอก
แต่เป็น......
เสียงจากที่ไหนสักแห่ง ไม่รู้ที่มา แปลกประหลาด เหมือนลมแรงพัดผ่านท่อน้ำกลวงๆ แผดเสียงหอนต่ำ เป็นโทนเสียงทึมๆ มึนๆ
ฟังดูเหมือนเสียงครางที่ถูกกดไว้ ไม่ใช่แบบหยาบโลน แต่เป็นแบบเจ็บปวด
คูจิ สึเกะ มองทอมี่ หลับสบายมาก
เธอหูหนวกหรือไง
แทบจะพูดได้เต็มปากว่าเสียงนี้ผิดปกติ
ถึงยังไม่ทันได้สืบสวน คูจิ สึเกะ ก็มั่นใจแล้ว
ในฐานะพระเอก เจอเรื่องแปลกๆ เข้าก็สมเหตุสมผลดี
แค่ย้ายมาวันแรก จะเจอทั้งผู้หญิงหื่นทั้งเสียงแปลกๆ เขาลำบากใจมากเลยนะ
นึกว่าคอนโดหรูๆ ของแปลกๆ จะน้อยหน่อย
ย้ายอีก?
เขาไม่คิด
ในเมื่อโลกนี้มีความผิดปกติอยู่ คูจิ สึเกะ ไปที่ไหนก็มีโอกาสเจอความผิดปกติอีกอยู่ดี สู้เผชิญหน้าอย่างตั้งใจ เรียนรู้วิธีจัดการดีกว่า แถมเขายังต้องใช้พลังจิตไปปลดล็อกเทมเพลตอีก
มีพลังถึงจะเป็นรากฐาน ไม่งั้นไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหนี
เพราะการหนีก็ต้องใช้พลังเหมือนกัน
คูจิ สึเกะ ดึงผมของทอมี่ออกจากตัว เดินวนไปทั่วห้อง
สุดท้ายก็มาถึงอ่างล้างจานในครัว
อยู่ตรงนี้แหละ ท่อระบายน้ำมีเสียง“อู” เป็นระยะๆ ไม่เป็นจังหวะแต่ก็อดไม่ได้ที่จะสนใจ
คูจิ สึเกะ ยืนอยู่สักพัก รู้สึกว่าเสียงน่าจะมาจากห้องข้างๆ มากกว่า
นึกย้อนความทรงจำชาติก่อน มีเรื่องหนึ่งที่พอจะเข้ากับเหตุการณ์นี้ได้
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ตอนนี้คูจิ สึเกะ อยากจะเอาอะไรมาอุดรูในบ้านให้หมดทุกจุด
ช่างเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมเพื่อนบ้านข้างๆ ดูซิว่าเป็นพี่น้องสาวสองคนหรือเปล่า
วันต่อมา
“อุ้มฉันไปแปรงฟัน”
ประโยคคำสั่งจากทอมี่จอมเยอะ
“จะให้ฉันแปรงให้ด้วยไหมล่ะ คุณหนู?”
“ไม่งั้น?”
คูจิ สึเกะ กลอกตาขึ้นฟ้า เขาเก็บเจ้าแม่มาเลี้ยงไว้ที่บ้านสินะเนี่ย
สุดท้ายก็ต้องเตรียมแปรงสีฟันกับแก้วน้ำให้
ดีที่เมื่อวานเขาคิดไว้แล้ว ซื้อของหลายอย่างเผื่อไว้ชุดนึง
“ทำเองไปเลย”
คูจิ สึเกะ พูดจบก็ไม่สนใจทอมี่อีก เริ่มแปรงฟันเอง
เสียงแหลมของทอมี่ดังมา“ในฐานะบ่าวรับใช้ที่เกียจคร้านแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วฉันจะทิ้งแก!”
“โอ้ ครืดดด~”
“คูจิ สึเกะ! แกมันน่ารังเกียจ! แกกล้าให้ฉันไปทำเรื่องจุกจิกน่าเบื่อพวกนี้ เรามีไว้ทำไมกัน!”
“อืม ฟืด!”
บ้วนปากเสร็จ คูจิ สึเกะ เก็บแก้วน้ำ“ฉันจะไปเยี่ยมเพื่อนบ้าน แกเบาๆ หน่อยล่ะ”
พูดจบ เขาก็ลูบผมยาวสลวยของทอมี่เหมือนลูบแมว แล้วหันหลังออกไป
“คูจิ สึเกะ!!!”
คูจิ สึเกะ ทำเป็นไม่ได้ยิน ทอมี่ถึงอารมณ์จะแย่ลงเรื่อยๆ แต่ก็แค่ชอบบ่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ทำร้ายเขาจริงๆ จังๆ ก็เลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงปากจัดตัวนึง ไม่มีผลอะไร
“ฉันยังใช้ผมบีบยาสีฟันไม่เป็นเลยนะ—”
“ปัง!”
เสียงประตูปิดลง เสียงของทอมี่ถูกกั้นไว้ในห้อง
เหลือเพียงคุณหนูทอมี่ที่นั่งหัวเสียใส่แปรงสีฟันกับแก้วน้ำ
“หึ! ผู้ชายข้างนอกคนไหนก็ไม่กล้าทำแบบนี้กับฉันทั้งนั้น!”
“มีดีแค่หน้าตา ฮึ่ย!”
“ไม่ช้าก็เร็วต้องเปลี่ยนแก! เปลี่ยน!”
“แต่......จะหาคนที่กล้าทำแบบนี้กับฉัน ก็คงไม่มีอีกแล้วสินะ?”
“งั้นเขาก็เป็นคนเดียวในโลก......?”
ทอมี่มองใบหน้าสวยเลิศในกระจก แล้วก็ชะงักไป
ใครกัน? สวยขนาดนี้ ราวกับรวมความดีงามทั้งหมดไว้ที่ตัว......
คือฉัน! ทอมี่!
ทอมี่มุมปากโค้งขึ้นอย่างพอใจ หลงใหลในความงามของตัวเอง:“ใบหน้าที่ไร้ผู้เทียบเท่าในโลกใบนี้ ต้องมีคนที่พิเศษสุดเท่านั้น ถึงจะคู่ควร......”