ฮาชิโมโตะ คาโอวะเพิ่งจัดการเพื่อนบ้านล้มลง และแทงเขาไปหนึ่งครั้ง ก็ได้ยินเสียงด้านหลัง
เธอรีบวิ่งเข้าไป พยุงคุจิ สึเกะขึ้นมา "สึเกะจัง เป็นอะไรไป?"
ชายหนุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนหมดแรง และที่สำคัญคือ เขาถอดเสื้อครึ่งบนออก
คุจิ สึเกะแทบไม่มีแรงตอบ ฮาชิโมโตะ คาโอวะลูบไล้กล้ามท้องของเขาอย่างเอ็นดู "ฉันรู้ว่านายอยากพยายาม แต่อย่าเพิ่งรีบ พออัญเชิญอัสมอเดียสแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"
เพราะความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คุจิ สึเกะ ฮาชิโมโตะ คาโอวะจึงไม่ทันสังเกตว่าตำแหน่งศีรษะของผู้หญิงที่อยู่ด้านข้างขยับไปเล็กน้อย
คุจิ สึเกะยิ้มอย่างฝืนใจ "อื้ม"
เพื่อไม่ให้รูบนเสื้อด้านหลังถูกพบจนอธิบายไม่ถูก เขาเลยถอดเสื้อออกซะเลย
แต่ตอนนี้ เขาไม่มีแม้แต่เวลาจะคิดถึงคำพูดของฮาชิโมโตะ คาโอวะ เพราะเขากำลังนึกถึงเสียงในหัวเมื่อครู่
[ผูกพันสำเร็จ ได้รับกล่องของขวัญมือใหม่ × 1]
[ได้รับพลังจิตเล็กน้อยอย่างต่อเนื่อง]
[ผูกพันครั้งแรกถูกกระตุ้น ทำการสแกน กำจัดสิ่งแปลกปลอมเสร็จสิ้น]
[จะเปิดกล่องของขวัญมือใหม่หรือไม่?]
"เปิด!"
คุจิ สึเกะคิดในใจ
[ได้รับเทมเพลตความเป็นอมตะ ลูกบอลรักษา ×1 บัฟความคล่องตัวจำกัดเวลา ×1 ภาพลักษณ์ผมสีเงิน ×1]
"ใช้ลูกบอลรักษา!"
ในพริบตา บาดแผลที่หลังของเขาที่เกิดจากมือที่งอกออกมา ก็หายสนิทในไม่กี่วินาที
[ตรวจพบวิญญาณทายาทมังกรต่างมิติ ปลดล็อกรางวัลซ่อนเร้น: ตื่นภูมิปัญญาเดิม]
ภูมิปัญญาเดิม?
คุจิ สึเกะขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เขารู้ว่าตัวเองข้ามมิติมา แต่นอกจากนั้น เขาจำอะไรไม่ได้เลย ความทรงจำเหมือนถูกบังด้วยหมอกบาง ๆ มองไม่เห็นก็จับต้องไม่ได้
แต่ตอนนี้ ภาพความทรงจำมากมายชัดเจนวาบผ่านมา เหมือนม้าไฟผ่านหน้าต่าง ในพริบตาก็ซึมเข้าไปในจิตสำนึกของคุจิ สึเกะ
เขานึกถึงตอนที่ตัวเองจูบสาวสวยประจำมหาวิทยาลัยครั้งแรกในชาติก่อน ดวงตาที่เขินอายและขนตาที่สั่นไหวของเธอ
เฮ้อ~
พร้อมกันนั้น เขาก็เข้าใจฟังก์ชันของระบบนี้ทันที
พูดง่าย ๆ ก็คือ ระบบให้เทมเพลตหลากหลาย จัดการหรือสัมผัสสิ่งผิดปกติจะได้พลังจิต ได้รับการยอมรับจากสิ่งผิดปกติก็ได้พลังจิต ใช้พลังจิตร activate เทมเพลตพิเศษได้
กล่องของขวัญมือใหม่เมื่อกี้ ที่มีประโยชน์ที่สุดคือเทมเพลตความเป็นอมตะ แต่มันก็แค่ไม่ตายเท่านั้นแหละ
เขาจะแก่ จะป่วย จะบาดเจ็บ แต่จะไม่ตาย!
อมตะและไม่ตาย ต่างกันมากเลยนะ!
เช่น อายุของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อยู่ถึงร้อยปี ไม่ตาย แต่ร่างกายจะอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ตามอายุ ตอนนั้นจะกลายเป็นเฒ่าอมตะ ฟอสซิลมีชีวิตไปเลย!
เช่น เขาเป็นมะเร็ง แต่เขามีอาการเจ็บปวดทุกอย่างของมะเร็ง แต่จะไม่มีวันตาย งั้นสิ่งที่เขาต้องเผชิญก็คือ การมีชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!
ไม่ตาย ไม่ตาย มันคือโชคของเขาหรือความโชคร้ายกันแน่?
คุจิ สึเกะบังคับตัวเองไม่ให้คิดมาก เริ่มดูที่แผงสถานะของเขา
ในความว่างเปล่า ข้อมูลของเขาที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นปรากฏขึ้น
นั่นคือแผงสถานะเจ้าบ้านที่ระบบเทมเพลตสรุปออกมา
ชื่อ: คุจิ สึเกะ
เทมเพลตที่เปิดใช้งานแล้ว: "ความเป็นอมตะ (100%)"
เทมเพลตที่ยังไม่เปิดใช้งาน: "ชำระล้าง""เลือดเต็ม""ไม่แก่""ปีศาจสาว""แข็งแกร่ง""ดวงตามาร""พลังจิต""ต่อสู้""คำทำนาย""เทพยักษา"......
ไอเทม: บัฟความคล่องตัวจำกัดเวลา ×1, ภาพลักษณ์ผมสีเงิน ×1
เทมเพลตเหล่านั้น เยอะแยะเต็มไปหมด อย่างน้อยก็หลายร้อยชนิด มองปุ๊บก็รู้ว่าเป็นของดี!
คุจิ สึเกะรู้สึกตื่นเต้นอยู่ในใจแวบหนึ่ง แล้วความคิดก็กลับมาสู่ปัจจุบัน
มีความทรงจำชาติก่อน บวกกับเด็กผู้หญิงชื่อ "ทอมี่" ที่เพิ่งเจอเมื่อเร็ว ๆ นี้ เหตุการณ์ต่อเนื่องกันนี้ ล้วนบอกเป็นนัยว่าโลกที่เขาอยู่มา 18 ปีไม่ใช่โลกปกติธรรมดา แต่เป็นโลกที่มีทอมี่อยู่!
ทอมี่ ปีศาจสาวผู้งดงามอมตะ มีความสามารถน่าสะพรึงกลัวอย่างเลือดหยดเดียวก็ฟื้นคืนชีพ แพร่พันธุ์อย่างไร้ขีดจำกัด บวกกับเสน่ห์อันน่าสะพรึงกลัวระดับแนวคิด ที่คอยหลอกให้ผู้ชายหลงรักเธอ อยากได้เธอ สุดท้ายความรักในใจก็บิดเบี้ยว กลายเป็นฆ่าเธอ!
รู้งี้ ตอนแรกไม่ย้ายโรงเรียนมาที่นี่ก็ดี!
งั้นก็คงไม่เจอทอมี่ จนทำให้ฮาชิโมโตะ คาโอวะอิจฉาจนเกลียด ชำแหละทอมี่ แล้วยังลักพาตัวเขามาด้วย!
บาปกรรมจริง ๆ!
แต่ในทางกลับกัน ถ้าไม่มีเลือดทอมี่ปริมาณมาก ๆ เขาอาจจะไม่ได้ activate ระบบก็ได้
ก็ได้แต่พูดว่า ภัยพิบัติเป็นที่พึ่งของโชค
อีกอย่าง ถ้าเดาไม่ผิด ความสามารถในการแพร่พันธุ์ของทอมี่ถูกเปิดใช้งาน เพราะความตายครั้งนี้แล้ว เมื่อกี้เลือดทอมี่ที่ติดอยู่ที่หลังเขา จะงอกเป็นทอมี่จำนวนนับไม่ถ้วน ถ้าไม่ได้ activate ระบบเทมเพลต ในตอนนั้นที่บังคับสลายพลังแพร่พันธุ์ของทอมี่ คงจะโดนกลืนกลายเป็นทอมี่ไปแล้ว และเป็นหลาย ๆ ตัวด้วย!
"สึเกะจัง อีกไม่นานก็จะเสร็จแล้ว เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้ว"
คำว่า "ตลอดไป" ดึงความคิดของคุจิ สึเกะกลับมา ไม่กลัวโรคจิต แต่กลัวโรคจิตพูดคำว่า "ตลอดไป" กับเธอ ใครจะไปรู้ว่า "ตลอดไป" ของเธอหมายถึงการทำนายเป็นตุ๊กตาสตัฟฟ์ หรือฆ่าตัวตายด้วยกัน หรือหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว อะไรแบบนั้น รวมกระเพาะอาหารเข้าด้วยกันตามความหมายตรงตัว
เห็นว่าลายด้านหน้า complete แล้ว ฮาชิโมโตะ คาโอวะยังจุดเทียนล้อมรอบหนึ่งรอบอีก
แบบที่อยู่บนเค้กวันเกิด
แสงเทียนส่องบนใบหน้าของฮาชิโมโตะ คาโอวะ ประกอบกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงความบ้าคลั่ง มองดูแล้วน่าขนลุกประหลาด ๆ
คุจิ สึเกะรีบจับมือฮาชิโมโตะ คาโอวะไว้ "คาโอวะจัง อัสมอเดียสที่นายพูดถึงคือปีศาจใช่ไหม? นายอย่าไปทำข้อตกลงกับปีศาจเลย ฉันไม่อยากเห็นนายได้รับบาดเจ็บ!"
ความห่วงใยของคนรักทำให้ฮาชิโมโตะ คาโอวะรู้สึกจั๊กจี้ในใจ เธอกุมมือคุจิ สึเกะแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ "มันบอกฉันว่า ถ้าจัดพิธีอัญเชิญ มันจะมาที่นี่ พาเราไปอีกโลกหนึ่ง อยู่ด้วยกันตลอดไป!"
รอยยิ้มบาง ๆ ของคุจิ สึเกะแทบจะรักษาไว้ไม่ไหว ผู้หญิงคนนี้โง่หรือเปล่า โลกนี้มีที่ไหนจะมีข้าวฟรี!
ก็เพราะตอนก่อนเขาอยู่ในช่วงใจไม่สงบ เลยไม่ทันสนใจสิ่งที่เธอพูด โชคดีที่ยังไม่สายเกินไป: "คาโอวะจัง ตอนนี้เราก็อยู่ด้วยกันแล้ว นายลองคิดดู ปีศาจมีที่ไหนจะมีของดี ๆ บางทีมันอาจจะมาเอาวิญญาณของเราไปเลยก็ได้
ตอนนี้เราหนีกันเถอะ ใช่ หนีด้วยกัน ตอนนี้ฉันเก็บเสื้อผ้า นายลบวงพิธีนั่นออก แล้วเราก็ออกไปเลย!"
ฮาชิโมโตะ คาโอวะซาบซึ้งใจ "นายยอมหนีกับฉันเหรอ! ตอนเด็ก ๆ แม่ฉันบอกว่า ผู้ชายที่ยอมไปกับเราอย่างไม่แคร์อะไร คือคนที่คู่ควร อย่างแน่นอน สึเกะจัง......"
เธอโน้มตัวเข้ามา ท่าทางเหมือนจะขอจูบ
คุจิ สึเกะต้องใช้ความอดทนสุดขีด ถึงจะห้ามตัวเองไม่ให้ตบหน้ามันไปหนึ่งที
ผู้หญิงบ้านี่ไม่รู้กินอะไรโตมา ร่างเล็กนิดเดียว แต่แรงมหาศาล แถมยังเทควันโดอีก ต่อให้ใช้บัฟความคล่องตัวก็ไม่แน่ว่าจะสู้ไหว!
ความเร็วไม่ได้แปลว่ามีเทคนิค และไม่ได้ทำให้กลายเป็นปรมาจารย์ยุทธ martial arts ไปได้ในทันที
"คาโอวะจัง เวลามีจำกัด ถ้าเดี๋ยวมีคนพบว่าพวกเขาหายตัวไป แล้วโทรแจ้งตำรวจ จะทำยังไง"
คุจิ สึเกะวางมือบนไหล่เธอ พูดอย่างจริงใจ "ฉันหวังดีกับนาย นายก็ไม่อยากเห็นฉันซึ่งเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ต้องติดคุกเพราะนายใช่ไหมล่ะ"
ฮาชิโมโตะ คาโอวะพยักหน้า "นายพูดถูก งั้นพอปีศาจออกมาแล้ว ฉันจะบอกมันว่าไม่ไปอีกโลกแล้ว"
"หา?"
"โอ้ ก็คือเมื่อกี้นี่แหละ อัญเชิญสำเร็จแล้ว"
"......"
คุจิ สึเกะสูดลมหายใจเย็น ๆ สัญชาตญาณมองไปที่วงพิธีอัญเชิญ
มีสิ่งมีชีวิตสีดำรูปร่างประหลาดอยู่ตรงนั้น
มันมีสามหัว เป็นหัวผู้หญิง หัววัว และหัวแพะ แต่มีขาไก่ที่แข็งแรงทนทานอย่างยิ่ง ด้านหลังมีหางงูยาว ต้นแขนปกคลุมด้วยเกล็ดนูน ๆ เหมือนหนังจระเข้ ตอนนี้มันยื่นกรงเล็บออกมา ตัดหัวเพื่อนบ้านผู้โชคร้ายได้อย่างง่ายดาย
เสียง "ฉวบ" กรงเล็บแทงเข้าไปในหัว
เสียง "กรึบ" ส่งเข้าปากหัววัว
"โอ้ สาวกผู้ศรัทธาของข้า อาหารเพียงเท่านี้ ยังไม่พอ"
เสียงหัววัวแหบแห้งหยาบกระด้าง ยังแลบลิ้นเลียจมูกของมันเอง ดวงตาโตเหมือนระฆังทองเหลืองจ้องเขม็งไปที่คุจิ สึเกะ
"อัสมอเดียส พวกเราไม่ไปแล้ว"
ฮาชิโมโตะ คาโอวะฟังแต่คนรักของเธอ เธอจึงพูดความคิดของเธอออกมาทีละคำ
หัวผู้หญิงตรงกลางเหมือนจะมองอะไรออก หัวเราะคิกคัก "สนุก ๆ ๆ นี่คือที่มนุษย์เรียกว่าสมองความรักสินะ"
"ตอนนี้ ข้าสนใจสมองของเจ้ามากเลย"
พอหัวผู้หญิงพูดจบ คุจิ สึเกะก็ตึงตัวไปทั้งตัว
ถ้าฮาชิโมโตะ คาโอวะตาย ก็ต้องถึงตาเขาแน่นอน ๆ!
จะสู้ปีศาจยังไงดี รีบ ๆ ๆ ๆ ที่รัก ที่รัก!
แหม แหม!
ช่างเป็นการเริ่มต้นที่พังพินาศสิ้นดี
อย่างแรก โรคจิตเพี้ยนวิ่งมาชำแหละทอมี่ที่บ้านเขา อย่างที่สอง เขาถูกทอมี่สิง ตอนนี้ยังดี ไปแหกปีศาจนรกขึ้นมาอีก!
นี่มันต่างจากให้มอนสเตอร์ตัวเล็ก ๆ ไปฆ่าซุนหงอคงอะไรกัน!