[สมองฝากไว้ที่นี่ (ให้สาวสวยเย็นชาเหยียบ)~]
[สมองน้อยฝากไว้ที่นี่ (ให้สาวสวยหนวดเคราเหยียบ)~]
[ถามก็บอกว่าทุกคนอายุครบ 18 แล้ว]
————————
“ในโลกนี้มีคนอยู่สามประเภทเท่านั้น คือ ผู้ชาย ผู้หญิง...”
หญิงสาวตรงหน้ากำลังถือมีดทำครัว ใบมีดบิ่นจนไม่น่ามอง เปื้อนเลือดสีแดงสด มีเศษเนื้อติดอยู่ด้วย
เธอโน้มตัวลงมา ยิ้มกว้าง ปล่อยให้เลือดไหลจากแก้มลงมาถึงมุมปากที่ถูกเลียจนแดง:
“คุณคูจิ นักเรียนคะ คุณคิดว่ายังมีใครอีก”
ตรงหน้าเธอคือชายหนุ่มรูปงาม มือทั้งสองถูกมัด ใบหน้าซีดเล็กน้อย ยิ่งดูยิ่งน่าแกล้ง
คนตาย!
สองคำนั้นผุดขึ้นในสมองแทบจะทันที
คูจิ สึเกะ พยายามทำเสียงให้นุ่มนวลที่สุด: “ก็มีคนที่รักคุณคาวะไงล่ะ คนนั้นก็คือผมนี่ไง”
ทั้งเขินทั้งอายพร้อมกัน นิ้วเท้าของคูจิ สึเกะ งอโดยไม่รู้ตัว
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ หน้าแดงระเรื่อ ไม่สนใจว่าเลือดจะเปื้อนตัว เธอพุ่งเข้ากอดชายหนุ่มที่นั่งอยู่กับพื้น: “ฉันรู้ว่านายรักฉัน ผู้หญิงเลวคนนั้นมันมาหลอกนายเอง แต่ไม่เป็นไร ในที่สุดนายก็เลือกฉัน...”
เธอตั้งใจจะให้เขาพูดคำว่า “คนรัก” ออกมา แต่ไม่คิดว่าจะได้มากกว่าที่หวัง
คูจิ สึเกะ ที่ฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดนุ่มนิ่ม เม้มปากแทบกร่น ผู้หญิงเลวที่นายว่า จะเลือกได้ยังไง ในเมื่อเธอถูกนายชำแหละเป็นชิ้น ๆ ไปแล้วนะ!
แล้วก็เกือบหายใจไม่ออกอยู่แล้วด้วย!
คูจิ สึเกะ จึงดิ้นเล็กน้อย
รู้สึกถึงความผิดปกติตรงหน้าอก ฮาชิโมโตะ คาโอวะ จึงปล่อยเขา และพูดเขิน ๆ: “อย่าเพิ่งที่นี่สิ ยังไม่ได้นะ หรือว่านายอยากให้ผู้หญิงเลวคนนั้นเห็นความรักของเรา”
พูดจบ ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ก็โอบคอเขาไว้ แล้วหาจุดที่เธอหมายปองมานาน จูบลงไป
ปากของเขาดูแล้วน่าจูบมาก
ชายหนุ่มรูปงามเบิกตากว้างเล็กน้อย ดูเหมือนจะงง ๆ
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ตื่นเต้นจนตัวสั่น มีดทำครัวหล่นลงกับพื้นเสียงดัง เธอไม่สนใจมีดแล้ว เธออยากใช้มือสัมผัสเอวของเขาให้รู้เรื่อง...
ไม่มีใครรู้ว่าอีกคนหนึ่งรู้สึกหมดหวังและสิ้นหวังแค่ไหน
เมื่อครู่ คูจิ สึเกะ ทนกลิ่นคาวเลือดบนตัวเธอไม่ไหว จึงหันหน้าไปเล็กน้อย จมูกเฉียดแก้ม แต่เธอกลับคิดว่าเขาต้องการมีอะไรด้วย ใครจะไปมีอารมณ์ในที่เกิดเหตุแบบนี้กัน!
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ จับเขาให้ล้มลงนอนหงาย เพื่อความสะดวก เธอเลียริมฝีปาก แล้วหยิบมีดขึ้นมาสับเชือกที่มัดเขา แล้วก็ลงไปนั่งคร่อม สายตามึนเมา
คูจิ สึเกะ เริ่มชา หลังเปียกชื้นไปด้วยเลือดของอีกคนหนึ่ง ถ้ารู้ว่าฮาชิโมโตะ คาโอวะ บุคลิกแปร่งปร่าและหนักหน่วงขนาดนี้ ตอนนั้นเขาคงไม่ส่งทิชชู่ให้เธอ!
ถ้าไม่ส่ง ทิชชู่ เธอก็คงไม่หลงรักเขา แล้วก็ไม่ตามสะกดรอย
ไม่ส่ง ทิชชู่ เธอคงไม่หลงรักเขา และคงไม่ตาม stalk เขา แล้วก็คงไม่ทำให้เด็กสาวอีกคนต้องตายเพราะความหึงหวงของเธอ แล้วก็คงไม่มาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้—ถูกมัดมาที่ห้องเกิดเหตุ แล้วก็เกือบเสียตัว
ข้าง ๆ สองคนที่กำลังรักกัน—
ใบหน้าซีดเผือดเปื้อนเลือดเป็นจุด ๆ ม่านตาที่เบิกกว้างบ่งบอกถึงความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนตาย แต่ถึงแม้จะตายไปแล้ว เธอก็ยังมีความงามที่เอาชนะทุกคนได้ โดยเฉพาะไฝใต้ตาเล็ก ๆ นั่นยิ่งเพิ่มเสน่ห์บอกไม่ถูก
น่าเสียดาย ตอนนี้เธอเป็นเพียงหัวที่ไร้ชีวิต
เมื่อ คูจิ สึเกะ อดหายใจแล้วหันหน้าไป ก็เห็นหัวนั้นเข้า สายตาของเขาซับซ้อนชั่วครู่
อดพูดต่อไม่ได้: “คาโอวะ ถึงฉันจะรักเธอ แต่ที่นี่เลือดเยอะเกินไป ไม่สะดวก แล้วก็หัวของเธอยังจ้องเราอยู่ งั้นเราเปลี่ยนที่กันไหม...”
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ชะงักไปครู่หนึ่ง คูจิ สึเกะ ก็กลั้นหายใจ
“ที่นี่ไม่ดีเหรอ สึเกะจัง? ฉันอยากให้ผู้หญิงเลวคนนั้นเห็นเรา หรือว่านายไม่อยากให้เธอตายอย่างไม่สบายใจ”
เธอพูดพร้อมกับกำมือแน่นขึ้นทันที
คูจิ สึเกะ ไม่ได้เป็นโรคจิต ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น แต่ฉากตรงหน้าและมือของเธอมันเร้าใจเกินไป แถมในชาตินี้เขายังเป็นผู้ชายโสดที่ไม่เคยแตะต้องใคร เขาเลยได้แต่...
หายใจเข้าลึก ๆ คูจิ สึเกะ จับมือที่ชั่วร้ายของเธอไว้ แล้วยิ้มให้ดูดี: “ฉันแค่อยากให้เธอมีความสุข เธอยังฆ่าผู้หญิงคนนั้นเพื่อฉันเลย มีอะไรที่ฉันทำเพื่อเธอไม่ได้อีก แล้วก็ให้ฉันจัดการเองได้ไหม”
ตอนนี้ห้ามยั่วโมโหเธอเด็ดขาด ต้องถ่วงเวลาไว้ให้ถึงที่สุด ให้ตำรวจมาให้ทัน
ระหว่างที่รับมือกับฮาชิโมโตะ คาโอวะ อย่างยากลำบาก เขาก็คว้าโทรศัพท์ข้างตัวมากดขอความช่วยเหลือ ถ้าเจ้าหน้าที่รับสายไม่โง่เกินไป ก็น่าจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
พอเห็นฮาชิโมโตะ คาโอวะ หลับตาอย่างมีความสุข คูจิ สึเกะ เกือบอ้วก ไม่ได้ว่าเธอน่าเกลียด แต่กลิ่นคาวเลือดมันแรงเกินไป
“ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ!”
เสื้อผ้าเริ่มหลุดออกทีละชิ้น ประตูก็ถูกเคาะอย่างแรงและถี่ยิบ
ข้างในไม่มีเสียงตอบ ข้างนอกเลยร้อนใจ: “ฮาชิโมโตะ! แก รีบเปิดประตู! แก แอบเลี้ยงหนุ่มไว้ใช่ไหม!? ให้ตายสิ! ถ้าไม่เห็นแกเดินแอบ ๆ ๆ มาก็ไม่รู้ว่าแกมีชู้! สองชั่วโมง! ฉันรอตั้งสองชั่วโมง! ฉันให้เงินแกใช้ ฉันใช้หนี้ให้แก แล้วแกยังกล้านอกใจ! ออกมา! ดูสิว่าฉันจะทำอะไรแก!”
คูจิ สึเกะ ตกใจเล็กน้อย ไอ้เพื่อนเอ๊ย นี่ฉันโดนหลอกให้เป็นมือที่สามนี่เอง
แล้วก็ทนได้ตั้งสองชั่วโมงกว่าจะตามมา ความอดทนถือว่าโคตรจะเยี่ยมจริง ๆ!
ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องมาส่งน้ำส่งแรงให้ถึงที่สิเนี่ย!
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ปลอบใจเขาด้วยการเลียแก้มแล้วพูดเบา ๆ : “รอฉันแป๊บนะ”
จากนั้น คูจิ สึเกะ ก็ได้เห็นภาพตัวเองเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ที่ถูกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจัดการ แต่ผู้ชายข้างนอกคงไม่โชคดีขนาดนั้น
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ลากชายที่สลบเข้ามา แล้วเชือดคอเขาอย่างรวดเร็ว
นี่มันฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตาจริง ๆ
เธอยังหันไปยิ้มให้เขาด้วย: “สึเกะจัง ไม่มีใครมารบกวนเราแล้วล่ะ”
คูจิ สึเกะ ขนลุกไปทั้งตัว ช่วงนี้เรื่องเสียตัวกลายเป็นเรื่องรองไปเลย กลัวแต่ว่าไอ้โรคจิตนี่จะฆ่าเขาก่อนแล้วค่อยทำทีหลัง พร้อมกับพูดว่า: แบบนี้เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป...
ในห้องที่เต็มไปด้วยเลือดและซากศพ ฤดูใบไม้ผลิยังคงดำเนินต่อไป
คูจิ สึเกะ ไม่ได้เป็นโรคจิตจริง ๆ นอกจาเมื่อกี้ที่เสียวไปนิดหน่อย ตอนนี้เขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลย
นางเลยเข้าใจผิดไปเอง
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ เงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าเหมือนเสียใจ แต่ก็ยังปลอบ: “ถึงนายจะ... แต่ไม่เป็นไร ความสุขทางกายมันแค่ชั่วคราว การหลอมรวมจิตวิญญาณของเราต่างหากที่วิเศษกว่า”
คูจิ สึเกะ รู้สึกขัดใจมาก เปลี่ยนที่ เปลี่ยนคน แล้วดูสิว่าผมจะทำได้หรือเปล่า!
หืม?
อะไรกันเนี่ย!
คูจิ สึเกะ นึกไม่ออกว่ามันเป็นความรู้สึกแบบไหน แต่แผ่นหลังของเขาเหมือนจะผิดปกติ เลือดที่ติดอยู่บนหลังเหมือนเริ่มร้อนขึ้น แล้วก็เหมือนมีมือเล็ก ๆ หลายสิบคู่กำลังนวดให้เขา เขาอดครางออกมาไม่ได้
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ก็ถึงจุดสุดท้าย พอได้ยินเสียงของเขา ก็คิดว่าเขายังไม่พอใจ แต่ก็ถือว่าเป็นการยอมรับในตัวเธอ เธอเลยดีใจมาก: “สึเกะจัง พอเราไปถึงอีกโลกหนึ่งแล้ว ฉันจะทำให้มันมีความสามารถที่ดีที่สุดให้แก นายอย่าเพิ่งร้อนใจสิ”
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้น แล้วเริ่มขีดเขียนอะไรบางอย่างกับพื้นด้วยเลือด
ไม่นานก็เกิดลวดลายคล้ายค่ายกลขึ้นมา แม้จะไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่
“ตุ๊บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีก: “พวกคุณช่วยเบา ๆ หน่อยได้ไหม! กลางวันแสก ๆ แบบนี้ยังจะให้คนอื่นนอนต่อไหมเนี่ย!”
ฮาชิโมโตะ คาโอวะ ชะงัก แล้วก็ไปเปิดประตู
เธอไม่รู้เลยว่าข้างหลังเธอ คูจิ สึเกะ กำลังตกอยู่ในความรู้สึกประหลาด ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนถูกทำให้ช้าลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับกดปุ่มหยุด เขาถึงกับเห็นฝุ่นละอองที่ปลิวในแสงแดดอย่างชัดเจน
[ระดับการปนเปื้อนของสิ่งแปลกปลอมถึงเกณฑ์ ได้รับพลังจิตจำนวนมหาศาล ระบบเทมเพลตถูกเปิดใช้งาน]
ราวกับผ่านไปแค่เสี้ยววินาที ภาพตรงหน้าก็กลับมาปกติ คูจิ สึเกะ กระพริบตา ในตอนนั้นเอง ด้านหลังก็ปวดแปล๊บขึ้นมา
แขนหลายสิบคู่ผุดออกมาจากแผ่นหลัง ทะลุเสื้อผ้าบาง ๆ ทะลุออกมา คูจิ สึเกะ ตาแดงก่ำ คุกเข่าลงกับพื้น
เจ็บ! เจ็บมาก!!!!
เหมือนมีคนหลายสิบคนกลิ้งไปมาอยู่ในร่างกาย ฉีกกระชาก พยายามจะดิ้นออกมาจากทางด้านหลัง!
[ต้องการผูกมัดกับระบบหรือไม่ นับถอยหลัง 10...]
“ผูก! ผูกเร็ว!”
คูจิ สึเกะ ตะโกนในใจ
[เงื่อนไขการผูกมัด: จูบทอมี่ นับถอยหลัง 10, 9...]