ครั้งนี้ได้รับทั้งทักษะและความรู้มามากมาย ฉินเฟิงดูดซับทั้งหมดจนหมด ต่อให้ยังไม่ถึงขั้นรอบรู้ทุกอย่าง ก็แทบไม่ต่างกันแล้ว
แค่พูดภาษาของประเทศต่าง ๆ ได้เป็นสิบภาษา ก็เพียงพอให้เขากินอิ่มนอนหลับได้อย่างไม่ต้องกังวล
ไม่เพียงพูดได้ ยังเขียนได้ด้วย
เขาหันกลับไปมองกระท่อมไม้ที่กำลังลุกไหม้ ก่อนจะเดินหน้าต่อ
จากความทรงจำของนายทหารญี่ปุ่น ฉินเฟิงรู้ว่าพวกมันแบ่งกันซ่อนตัวเป็น 3 กลุ่ม
ยังมีอีกกว่าพันคนที่ไปซ่อนอยู่ที่อื่น
น่าเสียดายที่ในความทรงจำเหล่านั้นไม่มีตำแหน่งที่คนอื่นซ่อนตัวอยู่
เมื่อเห็นฟาร์มอันกว้างใหญ่ เขาก็ดีใจมาก
ครั้งนี้ได้ที่ดินเพิ่มมากกว่า 300 หมู่ เขาไม่ปล่อยให้เสียเปล่า จึงปลูกพืชอาหารเพิ่มอีก 300 หมู่
จากนั้นก็ขุดบ่อขนาดสิบกว่าหมู่ ต่อไปจะได้เอาปลามาเลี้ยงสักหน่อย
เขาตัดกิ่งไม้จากป่าในฟาร์มออกมาส่วนหนึ่ง แล้วปลูกต้นไม้เพิ่มอีกหลายหมู่
ส่วนที่เหลือก็ล้อมรั้วแบ่งเป็นแปลง ๆ ไว้ใช้เป็นฟาร์มปศุสัตว์
ระหว่างเดินกลับ เขาก็จัดสรรพื้นที่ในฟาร์มไปด้วย
ฉินเฟิงเดินจนถึงเที่ยงวันรุ่งขึ้นกว่าจะกลับถึงที่พัก
หิมะที่ตกหนักช่วยกลบร่องรอยของเขาจนหมดจด
เขากวาดหิมะหน้าประตูออก ก่อนผลักประตูเข้าไป
เมื่อเข้าไปในที่พักใต้ดิน เขาก็ก่อไฟ
ไม่มีเวลาไปล้างตัวในฟาร์ม เขาหยิบอาหารออกมากินรองท้องอย่างลวก ๆ แล้วขึ้นเตียงหลับไปทันที
เดินทางติดต่อกันมากกว่า 30 ชั่วโมง ตอนนี้เขาเหนื่อยล้าอย่างมาก
ครั้งนี้ใช้พลังไปมากที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา
......
ฉินเฟิงไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เขาสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว
เมื่อมองไปยังกองไฟ ก็เห็นว่าไม่มีประกายไฟเหลืออยู่แล้ว
เขาลุกขึ้นนั่ง ลูบหน้า แล้วหยิบนาฬิกาที่เก็บมาได้ขึ้นมาดู ตอนนี้สิบโมงเช้าแล้ว
“หลับไปนานขนาดนี้ ดูท่าครั้งนี้คงเหนื่อยมากจริง ๆ”
เขาเงี่ยหูฟังเสียงในกระท่อมไม้ เมื่อไม่มีเสียงใด จึงค่อย ๆ คลานออกไป