ฉินเฟิงทำตามสูตร ให้มิติฟาร์มจัดการสมุนไพรจนได้ที่ แล้วนำมาทำเป็นก้อนธูปหอม
จุดธูปหอมหนึ่งก้อนแล้วโยนเข้าไปในคอกวัว
ครู่ต่อมา เมื่อเห็นวัวหลายตัวหลับไป เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ
แม้แต่วัวยังทนไม่ไหว จะทำให้คนหมดสติย่อมไม่ใช่ปัญหา
ออกจากฟาร์มแล้ว เขานั่งอยู่ในกระท่อมไม้ มองหิมะตกหนักด้านนอก
กองไฟลุกโชนอยู่ภายในห้อง จึงไม่รู้สึกหนาวแม้แต่น้อย
พอนึกถึงพวกญี่ปุ่นบนสันเขาหมาป่า ใจก็คันยุบยิบขึ้นมา
“หิมะตกหนักขนาดนี้ พวกนั้นคงหลบอยู่ในบ้านเหมือนกันสินะ?”
เดิมทีเขาคิดจะรอให้หิมะหยุดก่อนค่อยลงมือ แต่สภาพอากาศแบบนี้กลับเป็นประโยชน์กับเขาอย่างยิ่ง
ไม่ต้องกังวลว่าจะทิ้งรอยเท้าไว้
“ไม่รอแล้ว!”
ฉินเฟิงเก็บข้าวของในห้องเข้าไปในฟาร์ม ตรวจดูแผ่นไม้ที่ปิดทางลงสู่ที่พักใต้ดิน แล้วนำไม้จำนวนมากมาวางทับไว้ด้านบน
จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็เปิดประตูออกไปท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย
ตอนนี้หิมะยังไม่ลึกมาก เขาจึงยังเดินได้เร็ว ฝ่าลมและหิมะมุ่งหน้าไปทางใต้สู่สันเขาหมาป่า
หิมะตกหนักขนาดนี้ เฝิงหนิงกับคนอื่น ๆ คงไม่มาหา จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอธิบาย
หวังเสวี่ยเหมยนั่งอยู่ในห้อง มองหิมะที่ตกอยู่ด้านนอก
“ไม่รู้ว่าฉินเฟิงเป็นยังไงบ้าง”
เฝิงหนิงยิ้มพลางพูดว่า “เขาจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ คงกำลังผิงไฟอยู่ในบ้านอย่างสบายใจแน่”
หลิวชุนเยี่ยนนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม “นอนบนเตียงสบายที่สุดแล้ว พวกเราก็นอนพักกันอีกหน่อยเถอะ”
“นอนต่อไปเดี๋ยวก็กลายเป็นหมูน้อยกันพอดี”
“ฉันไม่กลายเป็นหรอกน่า”
ในหุบเขาลับแห่งหนึ่งบนสันเขาหมาป่า
ที่นั่นมีกระท่อมไม้กว่าร้อยหลัง บางหลังมีเสียงดื่มเหล้าและเล่นเกมทายกำปั้นดังออกมา บางหลังเงียบสนิท มีเพียงควันจากปล่องไฟลอยขึ้นมา