ฉินเฟิงโอบเฝิงหนิงนอนอยู่บนเตียง
“ในเมื่อทางเบื้องบนมีนโยบายออกมาแล้ว ก็รีบกลับไปเถอะ พวกเธอเป็นผู้หญิง อยู่ที่นี่ลำบากเกินไป ไม่เหมาะกับพวกเธอหรอก”
เฝิงหนิงกอดเขาไว้ “ต่อไปนายอยู่ที่นี่คนเดียวต้องระวังตัวนะ ถ้ามีโอกาสกลับไป ฉันจะไปหาแน่”
“ได้สิ”
ฉินเฟิงมองกองไฟ “หิวแล้วใช่ไหม เดี๋ยวฉันย่างกระต่ายป่าต่อ”
“อืม”
เฝิงหนิงมองเขาสวมเสื้อผ้า ก่อนจะไปง่วนอยู่กับงาน พลางนึกถึงครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้มาอยู่ด้วยกันเพราะความบังเอิญ
แต่เธอไม่ได้เสียใจ กลับรู้สึกว่านี่จะเป็นความทรงจำที่งดงามที่สุดในชีวิต
เธอลุกขึ้นนั่งแล้วสวมเสื้อผ้าเงียบ ๆ
“ฉันช่วยด้วย”
“ได้เลย”
สองวันต่อจากนั้น หวังเสวี่ยเหมยกับเสิ่นลี่หัวผลัดกันมาบอกลาเขาทุกวัน ราวกับนัดกันไว้
ยามค่ำ ที่ฐานพักของป่าไม้
ฉินเฟิงยกแก้วเหล้าขึ้น “ยินดีด้วยที่ได้กลับเข้าเมือง ระหว่างทางระวังตัวกันด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วง ระหว่างทางมีเพื่อนร่วมทางตั้งหลายคน ไม่เป็นไรหรอก”
“ใช่ พวกเราจะไปแล้ว นายเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ”
“ฉันเก่งจะตาย มา ฉันดื่มให้พวกเธอ”
ทุกคนยกแก้วขึ้นชนกัน
หลิวชุนเยี่ยนมองเขาด้วยสีหน้าดีใจ “ฉินเฟิง ถ้าต่อไปนายกลับไปแล้ว ต้องมาหาฉันนะ ฉันจะเลี้ยงข้าวนายเอง”
“เฮ้ จะให้ผู้หญิงออกเงินได้ยังไง ถ้าจะเลี้ยงก็ต้องเป็นฉันเลี้ยงสิ”
“โห ยังถือคติชายเป็นใหญ่ด้วยเหรอ รู้จักความเท่าเทียมระหว่างชายหญิงไหม”
“ได้ ๆ เธอเลี้ยงก็ได้”
“อย่างนี้ค่อยสมเป็นลูกผู้ชายหน่อย” หลิวชุนเยี่ยนเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ