ฉินเฟิงรวบรวมพลังเวทไว้ที่ขาทั้งสอง ก่อนพุ่งออกไปเร็วราวสายฟ้า
อาหรูน่าเพิ่งยิงปืนออกไป ก็เห็นร่างคุ้นตาพุ่งออกมา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
ฉินเฟิงเคลื่อนไหวรวดเร็ว มือปรากฏมีดบิน ก่อนขว้างออกไปติด ๆ กัน
“อ๊าวว!”
ราชาหมาป่าเห็นพวกพ้องถูกฆ่า จึงแหงนหน้าคำรามก้องฟ้า
หมาป่าที่ซ่อนตัวอยู่ต่างพากันพุ่งเข้าใส่ฉินเฟิง
“ฟิ้ว ๆ!”
มีดบินปลิดชีพพุ่งออกไปทีละเล่ม หมาป่าหลายตัวถูกมีดปักจนล้มลง
ฉินเฟิงจับตาราชาหมาป่าไว้ แล้วโคจรพลังเวทพุ่งออกไปพร้อมเสียง “ฟึ่บ!”
“ฟิ้ว ๆ!”
มีดบินสองเล่มพุ่งออกไป
ราชาหมาป่าหันหลังหนี แต่ยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็ถูกมีดบินทะลุร่าง
หมาป่าตัวอื่นเห็นราชาของตาย ต่างก็แตกกระเจิงหนีไปคนละทิศละทาง
ฉินเฟิงสะบัดมีดออกไปอีกหลายเล่ม แต่ไม่ได้ตามไล่ล่าหมาป่าที่หนีไปไกลแล้ว
ดวงตาอาหรูน่าเป็นประกาย เธอควบม้าตรงเข้ามา
เธอกระโดดลงจากหลังม้า มองชายหนุ่มตรงหน้า “ฉินเฟิง คุณคือบาเท่อร์แห่งทุ่งหญ้า!”
ฉินเฟิงได้ยินคำเรียกนั้นก็ยิ้ม บาเท่อร์หมายถึงวีรบุรุษผู้กล้า มักใช้เรียกชายที่ห้าวหาญ
“คุณกลับไปที่ค่าย บอกให้ทหารขับรถบรรทุกมาสักคัน แล้วขนซากหมาป่ากลับไป วันนี้ที่ค่ายจะได้เพิ่มกับข้าว”
“ได้ค่ะ ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย!”
อาหรูน่าตอบรับอย่างร่าเริง ก่อนกระโดดขึ้นหลังม้าแล้วควบกลับไปทางค่าย
ฉินเฟิงรวบรวมซากหมาป่าไว้ด้วยกัน ทั้งหมดมี 12 ตัว เขาฆ่าได้มากกว่านี้ แต่ไม่ได้ทำเช่นนั้น
ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกก็ดังขึ้น