ฉินเฟิงดื่มไปพักหนึ่ง พอเห็นทุกคนกลับเข้าเต็นท์พักผ่อนกันหมดแล้ว จึงลุกขึ้นยืน “พักผ่อนกันเถอะ”
หูเวยลุกขึ้นยืน “อืม ฉันก็กลับแล้วเหมือนกัน”
ฉินเฟิงเอนหลังพิงกระเป๋าเป้ หลับตาพักสายตา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้วงความคิด เขากดรับสาย
“เถ้าแก่ รายการของที่คุณให้มา ผมตรวจสอบแล้ว หลายอย่างเป็นวัตถุดิบความแม่นยำสูง ต้องใช้เวลาสักหน่อยครับ”
“อืม ไม่ต้องรีบ ใช้เงินในบัญชีฉันได้เลย ซื้อได้เท่าไรก็ซื้อมา เก็บไว้ในโกดังอย่างลับ ๆ”
“รับทราบครับ!”
ฉินเฟิงส่งเสบียงจำนวนมากไปยังจุดหมายผ่านจุดพิกัดส่งผ่าน แล้ววางสาย
เขารู้อยู่แล้วว่าของพวกนี้ต้องไม่ถูกแน่
ยังดีที่เสบียงซึ่งส่งผ่านไปไม่ต้องเสียต้นทุน
พอถึงกลางดึก เมื่อได้ยินว่าทุกคนพักผ่อนกันหมดแล้ว เขาก็โคจรพลังเวท ก่อนหายตัวไป
เขาใช้วิชาตัวเบาเดินทางไปตลอดทาง ผ่านไป 1 ชั่วโมงก็มาถึงจุดหมาย
เบื้องหน้าเป็นทะเลสาบแห่งหนึ่ง มีสัตว์มากมายกำลังกินน้ำอยู่ริมฝั่ง
เขาใช้วิชาแปลงเงาไปอยู่ข้างฝูงแกะเหลือง พอความคิดขยับ แกะหลายตัวก็ถูกเก็บเข้าไปในฟาร์ม ข้าง ๆ ยังมีแกะเขาโค้งกับลาป่า เขาก็เก็บเข้าไปอีกหลายตัว
สัตว์ตัวเล็กชนิดอื่นเขาไม่ได้แตะต้อง เพียงมองทะเลสาบตรงหน้าแล้ววิ่งวนรอบบริเวณหนึ่งรอบ
“หรือว่าจะอยู่ในทะเลสาบ?”
“ลงไปดูหน่อยแล้วกัน”
คิดได้ดังนั้นก็ลงน้ำไปทันที รับรู้ถึงสภาพใต้ก้นทะเลสาบ ไม่นานก็พบช่องว่างแห่งหนึ่ง เขาทะลุผ่านโคลนตมและกำแพงหินชั้นหนึ่งเข้าไปในทางเดินสุสาน
เขามองเครื่องตรวจวัดพลังวิญญาณ แต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ จึงเดินลึกเข้าไปตามทางเดินสุสาน