ฉินเฟิงเห็นเฝิงหนิงมาแล้ว ก็รีบเดินออกไปหา «ฉันมารับเอง»
«อืม»
เฝิงหนิงเดินตามเข้าไป ข้างกองไฟเธอขยับตัวอย่างเขินอาย ไม่พูดอะไรสักคำ
ฉินเฟิงยิ้ม ก่อนจัดการปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วโอบเธอจากด้านหลัง «เหนื่อยแล้วใช่ไหม ไปพักบนเตียงกันสักหน่อยเถอะ»
«อืม»
แม้จะอยากอยู่ไม่น้อย แต่เธอก็ยังต้องสงวนท่าทีเอาไว้บ้าง
หวังเสวี่ยเหมยฟุบอยู่บนโต๊ะ «เฝิงหนิงไปคนเดียวคงไม่เป็นไรใช่ไหม?»
«ไม่เป็นไรหรอก เธอพกปืนไปด้วย แถมทางก็ไม่ได้ไกล»
เสิ่นลี่หัวกลอกตาไปมา «ฉินเฟิงยังเด็กอยู่แท้ ๆ น่าสงสารเหมือนกันนะ คราวหน้าถ้ามีของอร่อย ฉันจะเอาไปให้เขาบ้าง»
หลิวชุนเยี่ยนนอนอยู่ข้าง ๆ «อากาศหนาวขนาดนี้ จะมีที่ไหนสบายเท่านอนอยู่ตรงนี้ พวกเธออยากวิ่งไปก็ไปเถอะ ฉันขอนอนพักอยู่ที่นี่ดีกว่า»
«นอนอยู่ทั้งวันไม่เบื่อบ้างหรือไง»
«ฉันว่าฉันนอนแบบนี้ได้ทั้งชีวิตเลย»
«หึ ๆ งั้นเธอก็นอนทั้งวันไปเลย ตอนกินข้าวฉันจะป้อนให้เอง»
พวกเธอนั่งหยอกล้อกันอยู่ในบ้าน
เสียงเพลงดังมาจากวิทยุ
ฉินเฟิงเอนหลังพิงเตียง จุดบุหรี่สูบ
เฝิงหนิงซบอยู่ในอ้อมแขนเขา «อยู่ที่นี่คนเดียวไม่เบื่อหรือ?»
«เบื่อสิ เห็นไม้ท่อนนั้นไหม ฉันเขียนขีดวันละขีด เพราะกลัวว่าจะลืมวันเวลา»
เฝิงหนิงหันไปมอง แล้วจูบลงบนอกเขาเบา ๆ อย่างรู้สึกสงสาร
«คราวหน้าตอนฉันกลับไปที่ป่าไม้ จะช่วยซื้อปฏิทินมาให้ แล้วจะหาหนังสือพิมพ์เก่า ๆ มาให้ด้วย»
ดวงตาฉินเฟิงเป็นประกาย ใช่แล้ว เขาให้เฝิงหนิงช่วยเอาของมาให้ได้นี่นา
เขากอดเธอแล้วจูบทีหนึ่ง «ได้ ฉันยังมีเงินอยู่ ไม่ต้องให้เธอออกเงิน เดี๋ยวฉันเอาให้»