ฉินเฟิงฮัมเพลงกลับไปยังกระท่อม
“ฮึ ๆ เลือกขึ้นเขามาเองนี่ถูกแล้วจริง ๆ”
ส่วนความรู้สึกแทบคลุ้มคลั่งก่อนหน้านี้ เขาก็เลือกที่จะลืมมันไป
ชงชามาดื่มอย่างสบายใจ
พอนึกถึงเสิ่นลี่หัว ก็รู้สึกว่าเธอน่าสนใจอยู่ไม่น้อย
“ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงในยุคนี้จะกล้าขนาดนี้”
เฝิงหนิงกับคนอื่น ๆ หิ้วของกลับไปยังที่พัก
เห็นเสิ่นลี่หัวหน้าแดงระเรื่อ ทุกคนคิดว่าเป็นเพราะในห้องอุ่น จึงไม่มีใครสงสัย
หลิวชุนเยี่ยนเห็นไก่ป่าก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า “เอ๊ะ นี่ได้มาจากไหนเหรอ?”
“อ๋อ ฉินเฟิงมาน่ะ เขาล่ามา”
“ว้าว ดีจัง! เย็นนี้เราตุ๋นกระต่ายป่ากันสักตัวเถอะ”
เฝิงหนิงยิ้มอย่างมีความสุข คิดว่าเขานำของพวกนี้มาเพราะเธอ
“ไม่เลวเลย พอดีฉันซื้อปฏิทินให้เขามาเล่มหนึ่ง พรุ่งนี้จะเอาไปให้”
“ที่บ้านส่งน้ำตาลก้อนมาให้ ฉันจะเอาไปให้เขาสักหน่อย”
“ทางฉันมีมันเทศตากแห้งอยู่บ้าง เอาไปให้เขาด้วยแล้วกัน”
ทุกคนต่างหยิบของของตัวเองออกมา
......
ฉินเฟิงฉีกกระดาษปฏิทินออกหนึ่งแผ่น
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว เขาก็เริ่มตั้งตารอขึ้นมา
ปฏิทินเป็นของที่เฝิงหนิงเอามาให้ ทุกสัปดาห์เธอจะหาเหตุผลแวะมาสักครั้ง
เสิ่นลี่หัวก็มาแล้วสองครั้ง
ชีวิตตอนนี้ของฉินเฟิงช่างสุขสบายจริง ๆ
“จี๊ด ๆ~”
กระรอกตัวน้อยยืนอยู่นอกหน้าต่าง อุ้มเกาลัดลูกหนึ่งไว้ในมือพลางร้องเรียก
ฉินเฟิงทำหน้าเอือมระอา ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ที่เขาโยนเกาลัดคั่วจากการเช็กอินให้มันเล่น ๆ สองสามลูก เจ้าตัวเล็กนี่ก็แวะมาหาเขาทุกวันเพื่อเอาของมาแลก