หวังเฉียงกำลังทำงานอยู่ในโรงงาน จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็พาชายหลายคนในเสื้อโค้ตสีดำเข้ามา
คนในโรงงานต่างหยุดมือ
พวกเขามองชายท่าทางสะดุดตาเหล่านั้นด้วยความสงสัยว่าเป็นใคร
“หวังเฉียง มานี่หน่อย”
“อ้อ”
หวังเฉียงหยุดเครื่องจักรแล้วเดินเข้าไปหา “มีอะไรหรือครับ?”
ชายคนหนึ่งหยิบเอกสารออกมา “ไปกับพวกเราสักเที่ยว”
พูดจบ ชายอีกคนก็เข้ามาหิ้วตัวเขาออกจากโรงงาน
“โห เกิดอะไรขึ้น?”
“เฉียงจื่อทำผิดอะไรหรือเปล่า?”
“ต้องใช่แน่ ๆ แต่เขาจะไปทำอะไรผิดได้ล่ะ?”
ตอนนี้หัวของหวังเฉียงเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“สหาย เข้าใจผิดหรือเปล่าครับ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”
“ไม่ผิดหรอก พอไปถึงก็รู้เอง”
ในเรือนพักรวม กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความสงบกรูกันเข้ามา โดยมีชายสองคนในเสื้อโค้ตสีดำตามมาด้วย
หวังหมิงกับเฉินลี่กำลังคุยกันอยู่ในห้อง จู่ ๆ ประตูก็ถูกถีบเปิด
“พวกคุณทำอะไรกัน!”
“อย่าขยับ!”
ทั้งสองถูกใส่กุญแจมือแล้วพาตัวออกไป
คนในเรือนพักรวมต่างมองดูด้วยความประหลาดใจ
“ต้องเป็นเพราะน้องชายของเฉียงจื่อทำผิดกฎหมายแน่ ๆ”
“ฉันก็ว่าแล้ว คนพิการอย่างเขาจะจู่ ๆ ร่ำรวยขึ้นมาได้ยังไง”
หวังหมิงกับคนอื่น ๆ ถูกพาตัวไปสอบสวนที่หน่วยงานลับ
“พูดมา ใครใช้ให้แกใส่ร้ายป้ายสีท่านผู้นำ!”
“ไม่มีนะครับ สหาย ต่อให้มีความกล้าสักสิบเท่าผมก็ไม่กล้าหรอก”
หวังหมิงรีบร้องปฏิเสธ เขาแค่แจ้งความฉินเฟิงเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านผู้นำเลย
“ยังกล้าแก้ตัวอีก! จดหมายพวกนี้แกเป็นคนเขียนใช่ไหม?”
หวังหมิงเห็นจดหมายแจ้งความที่ตัวเองเขียน ก็หดคอด้วยความตกใจ ก่อนรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ครับ ผมไม่รู้จัก”