ในเรือนพักอาศัยรวมแห่งหนึ่งในเมืองหลวง
เฉินลี่นั่งเด็ดผักอยู่หน้าบ้าน นับตั้งแต่เขตยกเลิกโควตางานของเธอ เธอก็หางานทำไม่ได้อีกเลย
รัศมีบนใบหน้าที่เคยมีเลือนหายไป ทุกวันเธอได้แต่นั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องในบ้านกับพวกผู้หญิงในเรือนพัก
ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรังเข้ามาในเรือนพัก
ผู้คนในลานต่างพากันมองเขาด้วยความสงสัย
“คนนี้ใครน่ะ?”
“เหมือนจะเป็นน้องชายของเฉียงจื่อ”
“เหมือนจริง ๆ ด้วย”
หวังหมิงไม่สนใจคนในลาน เดินเข้าไปด้านใน
“พี่สะใภ้ ผมกลับมาแล้ว”
เฉินลี่เงยหน้าขึ้นมอง แววตาพลันสว่างวาบ เธอวางของในมือลงแล้วรีบเดินเข้าไปหา
“เสี่ยวหมิง ไปไหนมาน่ะ? ทำพวกเราเป็นห่วงแทบแย่!”
“พี่สะใภ้ เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ ผมซื้อของขวัญมาฝากพวกพี่ด้วย”
“ใช่ ๆ เข้าไปคุยกันก่อน”
เฉินลี่ตะโกนบอก “คุณป้าคะ ให้ลูกไปตามเฉียงจื่อมาหน่อยได้ไหมคะ?”
“ได้สิ เดี๋ยวให้เขาไปตาม”
ทั้งสองคนเข้าไปในบ้าน
หวังหมิงรินน้ำหนึ่งแก้วแล้วดื่มรวดเดียวหมด
เฉินลี่มองชุดสูทที่เขาสวม ก่อนยื่นมือไปลูบ “เสี่ยวหมิง รวยแล้วหรือ?”
“ก็พอใช้ได้ครับ ผมไปเซินเจิ้นมา งานที่ทำก็ไปได้สวย อีกไม่นานก็จะได้เป็นรองผู้จัดการบริษัทแล้ว รอบนี้กลับมาเยี่ยมพวกพี่ แล้วก็ต้องกลับไปอีก”
ดวงตาเฉินลี่เป็นประกาย “เสี่ยวหมิง กลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่จริง ๆ แล้วสินะ รีบเล่าให้พี่สะใภ้ฟังหน่อยสิ”
หวังเฉียงกำลังทำงานอยู่ในโรงงาน จู่ ๆ เพื่อนบ้านก็เข้ามาเรียก
“มาทำไมเหรอ?”
“พี่เฉียง น้องชายพี่กลับมาแล้วนะ สวมชุดสูทมาด้วย ทุกคนบอกว่าเขากลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้ว”