หูเยว่หลิงรินชาให้ถ้วยหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามว่า “พี่เฟิง ถ้าวันหนึ่งพวกเราอยากย้ายไปอยู่ที่อื่น พี่จะไปกับพวกเราไหมคะ?”
“ย้ายไปที่อื่นหรือ?”
ฉินเฟิงมองนาง แล้วหันไปมองหูเยว่ฉานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พลางคาดเดาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า
เขายิ้มพลางพยักหน้า “ไปสิ พวกเธอยังเด็กขนาดนี้ พี่จะวางใจได้อย่างไร ยังไงก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว รออีกไม่กี่ปีพวกเธอโตขึ้น พี่ค่อยไม่ต้องไปเป็นเพื่อน”
สองพี่น้องตาเป็นประกาย แล้วหันมองหน้ากัน
ฉินเฟิงจิบชา พลางสังเกตทั้งคู่เงียบ ๆ ยิ่งมั่นใจว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ เพียงแต่เขายังไม่ทันรู้ตัว
หูเยว่ฉานเอ่ยอย่างระมัดระวัง “พี่เฟิงคะ เกาะฮ่องกงในทีวีดูน่าอยู่มาก พวกเราไปอยู่ที่นั่นสักพักได้ไหมคะ?”
“ไปเกาะฮ่องกงหรือ?”
ฉินเฟิงวางถ้วยชาแล้วลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง “เล่าให้พี่ฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น พี่เก่งมากนะ บางทีอาจช่วยพวกเธอแก้ปัญหาได้”
หูเยว่หลิงประสานมือไปมา “พวกเราฝันค่ะ ฝันว่ามีคนคิดร้ายกับพวกเรา ต้องออกไปหลบสักพักถึงจะได้”
พอได้ยินเช่นนั้น ฉินเฟิงก็หัวเราะ “พี่นึกว่าเกิดเรื่องอะไรเสียอีก ฝันมักกลับตาลปัตร ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ทั้งคน”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ”
ฉินเฟิงมองทั้งสองคน “งั้นเล่าให้พี่ฟังสิ”
หูเยว่หลิงกระซิบว่า “ความฝันของพวกเราแม่นมาตลอดค่ะ รวมถึงตอนเดินทางมาถึงเมืองหลวง ก็เป็นความฝันที่ชี้นำพวกเรามาตลอด ครั้งนี้พวกเรารู้สึกไม่ดีเลย”
“อืม หนูก็ฝันเหมือนกันค่ะ” แววตาของหูเยว่ฉานเต็มไปด้วยความกังวล “แล้วก็ฝันว่าพี่จะตกอยู่ในอันตรายด้วย แค่พวกเราออกไปจากที่นี่ก็จะไม่เป็นไรค่ะ”