ฉินเฟิงได้รับโทรศัพท์ลับ ๆ จากหลิวหลาน
หลังวางสาย เขาก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
“ฮ่า ๆ คิดจะสู้กับฉันหรือ? รับรองว่าโมโหจนวัยทองมาเร็วแน่”
“ก๊อก ๆ ๆ~”
ฉินเฟิงจิบชาแล้วเอ่ยว่า “เข้ามา”
หม่ากว่างเซิงผลักประตูเข้ามา “หัวหน้า ผมไม่ได้รบกวนเวลาทำงานใช่ไหมครับ”
“ไม่หรอก หัวหน้าหม่า รีบนั่งสิ”
หม่ากว่างเซิงยิ้มพลางเดินไปนั่ง “หัวหน้าครับ ดีจริง ๆ ที่คุณมา ผมยังคิดถึงตอนที่ได้ทำงานร่วมกับคุณอยู่เลย”
ฉินเฟิงหยิบบุหรี่ส่งให้หนึ่งมวน “เมื่อก่อนสบายกว่าตั้งเยอะ ทำงานเสร็จก็ไม่มีอะไรแล้ว ตอนนี้ต้องมานั่งอยู่ที่นี่ทุกวัน สู้เมื่อก่อนไม่ได้เลย”
“นั่นเพราะหัวหน้ามีความสามารถครับ ถ้าผมเก่งได้สักหนึ่งในสิบของคุณ ต่อให้นอนหลับก็ยังยิ้มจนตื่นได้”
ฉินเฟิงยิ้ม “ช่างเถอะ เรื่องนั้นไม่ต้องพูดถึงแล้ว ต่อไปนายช่วยหัวหน้าซุนทำงานให้ดี ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ฉันจะแนะนำให้นายกับผู้บริหารเอง”
“ขอบคุณครับหัวหน้า ผมจะตั้งใจทำงานและช่วยหัวหน้าซุนดูแลฝ่ายจัดซื้อให้ดี”
“อืม ดีแล้ว ปีนี้โรงงานเริ่มคำนวณบัญชีแยกกัน อย่าปล่อยให้ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อยู่ตรงหน้าบังตา ต่อไปยังมีโอกาสแน่นอน”
หม่ากว่างเซิงตาเป็นประกาย “ครับ ๆ หัวหน้าวางใจได้ ต่อไปคุณชี้ไปทางไหน ผมก็ลุยไปทางนั้น”
“ดี มีใจสู้แบบนี้ก็พอ โอกาสย่อมเป็นของคนที่เตรียมพร้อมเสมอ”
ฉินเฟิงมองหม่ากว่างเซิงที่ดูฮึกเหิมราวกับฉีดเลือดไก่ แล้วพูดให้กำลังใจอีกสองสามคำก่อนส่งเขาออกไป
จากนั้นหัวหน้าฝ่ายบุคคลเกาสวี่กับอวี๋จี้หยางจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็เดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกัน