【ติ๊ง~ โฮสต์สะสมโอกาสเช็กอินครบ 30 ครั้งแล้ว ต้องการใช้หรือไม่?】
ฉินเฟิงได้ยินว่าเช็กอินได้อีกครั้งก็รู้สึกดีใจมาก
“เช็กอิน!”
【ติ๊ง~ เช็กอินสำเร็จ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับวิชามีดบินระดับปรมาจารย์ และมีดบินไม่จำกัด】
“โห!”
ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมอง
เรือนรับรองโรงงานเหล็กกล้า
เลิ่งเยว่หนิงมองรายงานอยู่
แม้ตัวเลขจะลดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
“ดีมาก บอกทุกคนว่าโบนัสเดือนนี้ยังเท่าเดิม”
หลิวหลานพยักหน้า “ค่ะ ฉันจะไปแจ้งเดี๋ยวนี้” พูดจบก็หันหลังเดินออกไป
เลิ่งเยว่หนิงวางรายงานลง เธอรู้เรื่องทางภัตตาคารเยว่ปินอยู่แล้ว เดิมทีก็คิดจะทำตามด้วยการเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบเดียวกัน
แต่พอนึกถึงการถูกคนอื่นหัวเราะเยาะว่าลอกเลียนแบบ จึงเก็บความคิดนั้นไว้
ช่วงนี้เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะยกระดับการบริการอย่างไรดี
เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนคำว่า “บริการ” ลงบนสมุด
“บริการ... ยังพัฒนาจากตรงไหนได้อีกนะ?”
หลังแจ้งทุกคนเสร็จ หลิวหลานก็กลับมาที่ห้องทำงานของหัวหน้าเรือนรับรอง เห็นอีกฝ่ายกำลังครุ่นคิด จึงรินน้ำใส่แก้วให้แล้วเตรียมออกไป
“เดี๋ยวก่อน”
“คะ หัวหน้า มีอะไรหรือคะ?”
เลิ่งเยว่หนิงชี้เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งลงก่อน”
“ค่ะ”
หลิวหลานเดินไปนั่ง ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเรียกมาทำไม
เลิ่งเยว่หนิงชี้สมุด “เธอคิดว่าการบริการของเรือนรับรองยังมีตรงไหนที่พัฒนาได้อีก?”
พอได้ยินคำถาม หลิวหลานก็เอียงคอคิด
“อืม... ได้ยินแขกบางคนบอกว่าอาบน้ำไม่สะดวก แบบนี้นับไหมคะ?”
“นับสิ!”
เลิ่งเยว่หนิงเขียนลงในสมุด “แล้วมีอะไรอีก?”
ข้อเสนอของหลิวหลานถูกนำไปใช้ เธอจึงแอบตื่นเต้นอยู่บ้าง แต่คิดอยู่นานก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “ฉันนึกออกแค่นี้ค่ะ”