ฉินเฟิงรับสายจากหลิวหลานแล้วชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ได้สิ งั้นเธอกับพี่ชายก็ตั้งใจทำงานให้ดี ไม่ต้องห่วงฉัน”
“หัวหน้า จะไม่กลับมาคุยกันหน่อยเหรอคะ? ฉันว่าหัวหน้าเลิ่งคงทำแบบนี้เพราะเห็นว่าคุณไม่ค่อยอยู่ที่นี่”
“เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่งหรอก ตั้งใจทำงานตามคำสั่งผู้บังคับบัญชาก็พอ”
ฉินเฟิงวางสายแล้วรู้สึกว่าช่างน่าสนใจดี
“กริ๊ง ๆ~”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ใครครับ?”
“ฉันเอง ตู้หยุนเฟย สหายฉินเฟิง คุณกับหัวหน้าเลิ่งมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า?”
“อ้อ สวัสดีครับผู้อำนวยการตู้ ไม่มีอะไรครับ”
“ช่างเถอะ พรุ่งนี้กลับมาทำงานที่โรงงานได้เลย ฉันจัดห้องทำงานไว้ให้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน”
“ครับผู้อำนวยการ พรุ่งนี้ผมจะไปหาคุณที่ห้องทำงาน”
ฉินเฟิงยกถ้วยชาขึ้นจิบ
พอนึกถึงสาวงามผู้เย็นชา มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
“เฮ้อ หวังว่าทีหลังจะไม่มาขอร้องฉันก็แล้วกัน”
......
วันรุ่งขึ้น ฉินเฟิงไปโรงงานเหล็กกล้า
“หัวหน้าฉินมาแล้ว”
“สวัสดีตอนเช้าครับหัวหน้าฉิน”
อวี๋จี้หยางเดินออกมาจากห้องยาม “พี่ชาย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ฉินเฟิงจอดรถ “ก็ไม่มีอะไร เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ”
“โธ่ ยังปิดบังกันอีก”
อวี๋จี้หยางยิ้มแล้วหันกลับเข้าห้องยาม
พอฉินเฟิงเข้าไปในอาคารสำนักงาน ผู้คนก็พากันทักทาย
“สวัสดีตอนเช้าครับหัวหน้าฉิน”
“อรุณสวัสดิ์”
หม่ากว่างเซิงเห็นเขามาถึงก็ยิ้มพลางเดินเข้ามาต้อนรับ “หัวหน้าฉินมาแล้ว”
“มาแล้ว ผู้อำนวยการตู้มาหรือยัง?”
“เพิ่งมาครับ”
“ดี งั้นฉันไปหาเขาก่อน”
หม่ากว่างเซิงยิ้มพลางพยักหน้า มองเขาเดินขึ้นบันไดไปด้วยแววตาอิจฉา
ฉินเฟิงเคาะประตู “ผู้อำนวยการตู้ครับ”