จากที่นี่นั่งรถไฟกลับเมืองหลวง ระยะทางทั้งหมดกว่าพันกิโลเมตร
แต่รถไฟในยุคนี้วิ่งไม่เร็ว แถมจอดทั้งสถานีใหญ่สถานีเล็ก
ใช้เวลาเดินทางทั้งหมด 30 ชั่วโมง แต่ระหว่างทางจอดพักรวมกันถึง 10 ชั่วโมง พอนับรวมแล้วต้องใช้เวลาถึง 2 วันกว่าจะไปถึง
ฉินเฟิงอยากซื้อตั๋วนอน แต่ในยุคนี้มีเพียงเจ้าหน้าที่ระดับแกนนำเท่านั้นที่นั่งตู้เตียงนอนได้
สุดท้ายแม้แต่ตั๋วนั่งก็ยังซื้อไม่ได้
บนรถไฟแออัดมาก
เพราะใกล้ถึงช่วงปีใหม่ แม้แต่ทางเดินก็ยังมีคนเต็มไปหมด
ฉินเฟิงหาที่นั่งตรงรอยต่อระหว่างตู้รถไฟ วางกระเป๋าลงกับพื้นแล้วหย่อนก้นนั่ง
พิงผนังตู้รถไฟแล้วนั่งบนฟูก นับว่าสบายใช้ได้
เมื่อรถไฟเริ่มเคลื่อนตัว ผู้โดยสารบางคนก็เริ่มเดินไปเดินมาระหว่างตู้
คนพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นมิจฉาชีพบนรถไฟ กำลังมองหาเหยื่อ
“น้องชาย สนใจของเก่าไหม?”
ฉินเฟิงหลับตาพัก ทำเป็นไม่ได้ยิน
คนที่เข้ามาเห็นว่าเขาไม่ตอบ คล้ายกับหลับไปแล้ว จึงลุกจากไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด
ระหว่างทางหลังจากนั้น เขาเห็นคนไม่น้อยถูกขโมยของหรือถูกหลอก
ฉินเฟิงมองเรื่องทั้งหมดอย่างเย็นชา
จนกระทั่งหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งอุ้มเด็กเตรียมลงจากรถ เขาจึงลุกขึ้นขวางเธอไว้
“คุณจะทำอะไร!”
หญิงคนนั้นอุ้มเด็กไว้แน่น มองเขาอย่างหวาดระแวง
ฉินเฟิงขวางประตูทางลง พอเห็นว่าเด็กหลับสนิทก็เอ่ยว่า “เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกคุณใช่ไหม?”
“คุณพูดอะไร! นี่ลูกฉันเอง รีบมาช่วยเร็ว มีคนจะแย่งลูกฉัน!” หญิงคนนั้นร้องพลางพยายามจะเดินหนี
ฉินเฟิงคว้าผมเธอไว้ทันทีแล้วกระชากขึ้น มองผู้โดยสารหลายคนที่กำลังจะพุ่งเข้ามา “อย่าเพิ่งร้อนใจ ตำรวจรถไฟกำลังมา”