ฉินเฟิงยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าหัวหน้าหลี่เป็นเจ้าหน้าที่ที่ดี”
ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย “แน่นอนครับ หัวหน้าหลี่ทำงานจริงจังและรับผิดชอบมาก”
ฉินเฟิงคล้อยตามคำพูดของอีกฝ่าย ไม่นานก็รู้ที่อยู่ของหลี่จื้อหัวจากปากเขา
บทสนทนาราบรื่นเป็นธรรมชาติ ไม่มีการจงใจซักถาม อีกฝ่ายเป็นคนเล่าออกมาเองทั้งหมด
เมื่อบรรลุจุดประสงค์แล้ว เขาก็ยิ้มถาม “หัวหน้าครับ ผมพักอยู่ที่ไหนหรือครับ เพื่อนบ้านเข้ากันง่ายไหม”
“ตอนนี้มีบ้านว่างอยู่สองหลัง เป็นเรือนสามชั้นทั้งคู่ หลังหนึ่งมีห้องสองห้องที่ลานหลัง อีกหลังเป็นห้องคนเฝ้าประตูห้องเดียว อยากเช่าหลังไหนล่ะ”
“เอาห้องสองห้องที่ลานหลังครับ ไม่อย่างนั้นอยู่ห้องคนเฝ้าประตูคงพักผ่อนไม่ค่อยสบาย”
“ได้ งั้นฉันพาไปดู แต่ห้องสองห้องนั่นเดือนละ 3 หยวนนะ”
“ไม่มีปัญหาครับ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
ทั้งคู่เดินมาถึงตรอกปั้นหยวน ในตรอกเงียบสงบ อากาศแบบนี้ผู้คนต่างพักผ่อนอยู่ในบ้าน
ที่นี่อยู่ห่างจากบ้านของเขาเพียงตรอกเดียว ไม่ไกลกันนัก
ฉินเฟิงไม่ได้กลับไปดูบ้านของตัวเอง ถึงไปดูก็เข้าไปไม่ได้ รอให้ถึงวันที่ส่งคืนก็พอ
ทั้งสองมาหยุดหน้าประตูบานใหญ่แห่งหนึ่ง
“ที่นี่แหละ”
“อ้าว เจ้าหน้าที่สวี มาทำธุระหรือครับ”
“คุณลุงหลี่ ผมพาผู้เช่ามาด้วย นี่ฉินเฟิง ต่อไปจะอยู่ห้องปีกตะวันออกสองห้องที่ลานหลัง”
ฉินเฟิงมองชายชราตรงหน้าแล้วทักทายด้วยรอยยิ้ม “สวัสดีครับคุณลุงหลี่”
“ดี ๆ หนุ่มน้อยดูสดใสแข็งแรง รีบเข้าไปดูสิ”
“ครับ”
พอได้ยินเสียง ผู้พักอาศัยต่างก็เดินออกมา
ฉินเฟิงเดินตามเข้าไปจนถึงลานหลัง